Het duurde acht en een half jaar en 299 blogs, voordat ik mezelf Tekstschrijver met een Twist durf te noemen. Op 6 december 2016 publiceerde ik mijn allereerste en vandaag is hier nummer 300. Mijn blog is inmiddels niet meer weg te denken uit mijn én ons leven, maar er is wel veel veranderd.
It started on a Friday night
In het prille begin was er slechts een handjevol mensen die wisten waar ik mee bezig was. Zelfs mijn ouders had ik niks verteld. Voorheen gooide ik mijn halve ziel en zaligheid op Facebook, maar ik wilde kunnen ventileren wat me bezig hield, zonder dat iemand meteen wist wie erachter zat. “Open een WordPress account” waren de magische woorden van een van mijn Sisters, tijdens een van onze legendarische sushi avonden (op vrijdag, na het werk).
Vanaf moment één en tot op de dag van vandaag zijn mijn Twisted Sisters mijn onvoorwaardelijke fangirls. Lezen elke blog, liken al mijn posts en kopen mijn boeken. Ook al hebben ze de verhalen al honderd keer gehoord én gelezen.
Blogger met een boek
Bijna twee jaar deelde ik alles anoniem. Noemde zelfs mijn man en zoon nooit bij hun volledige naam maar na honderd blogs werd het tijd voor een gezicht erbij. Alleen van mij, dat wel. Mijn man gebruikt zelf geen social media en ten aanzien van foto’s delen van mijn kind ben ik nog altijd zeer terughoudend. Godzijdank speelden mijn eigen jeugd en puberteit zich offline af.
“The best thing about being over forty, is that we did the stupid stuff before there was internet.
So there is no proof.”
Overigens heb ik genoeg stomme dingen heb gedaan vroeger hoor. Daar werd ik maar al te fijn aan herinnerd toen ik mijn dagboeken van vroeger weer eens doorlas, voordat ik ze door de versnipperaar gooide. Dus ook dát bewijs is er niet meer.
Enerzijds ben ik iemand die heel lang nadenkt, alle mogelijke doemscenario’s die ze kan bedenken de revue laat passeren en alle voors en tegens zorgvuldig afweegt voordat ze een keuze maakt: “Waarom zouden we ergens anders naartoe op vakantie gaan dan ItaIië?” Anderzijds ben ik ook gevalletje “Act first, think second”. Een vliegticket zal ik niet spontaan boeken, een concertticket wel. En in een opwelling roepen “Ik ga een boek maken!” ook.
Zoals het een echte Schorpioen betaamt: als ik ergens mijn zinnen op heb gezet dan ga ik er ook volledig voor. Ik schakelde mijn eigen netwerk in voor een fotoshoot, cover ontwerp en besteedde menig vrij uurtje aan het uitzoeken wat er allemaal bij komt kijken als je je eigen boek uitgeeft.
Tegenwoordig gaan mijn boeken altijd mee op vakantie of korte tripjes om de beeldbank aan te kunnen vullen. En overal waar we komen, denk ik in content voor de blog. Het zit inmiddels in de routine dat er eerst een foto gemaakt moet worden, voordat er gegeten mag worden. Of als we een leuke foto samen maken, er ook eentje van mij alleen gemaakt moet worden. Want man en kind zet ik nog steeds niet op de blog.
Ook onder mijn collega’s is mijn blog inmiddels een begrip. “Kun je hier geen blog over schrijven, Steef?” Of ze bieden al aan om een foto te maken, voordat ik iets gevraagd heb. Eén collega stelt mij steevast voor als “Dit is Steef, die loopt hier al vijftien jaar rond, maar zou je ook kunnen kennen van de blog.” Ook die support is onbetaalbaar. ZZP-er zijn en in loondienst werken zijn twee dingen die prima naast elkaar kunnen bestaan.
Twisted Fangirl
Mijn blog begon als een soort dagboek. Met een Maandagblog waarin ik terugkeek op de afgelopen week. Maar waar dat in het begin – toen ik nog anoniem schreef – nog redelijk ongefilterd was, werd ik steeds kritischer over wat ik wel en niet deelde. Dat groeide vrijwel vanzelf richting Steefproof Travel en being a Twisted Fangirl (for life). Mijn concertbubbel is mijn happy place. Het is de plek waar de wereld stil staat, mijn zorgen niet bestaan en waar ik volledig mezelf kan zijn. De blogs die ik hierover schrijf zijn misschien hysterisch ten top maar komen recht uit mijn hart.
Sinds ik Mark Owen mijn eerste boek wist te overhandigen, is het mijn ultieme missie geworden om hem een exemplaar van de Engelse vertaling van mijn tweede boek te geven. En hoe fantastisch zou het zijn als ik dat bij een interview zou kunnen doen? Want sinds ik tegenover Jamai zat en we zo’n ontspannen en natuurlijk gesprek hadden, weet ik dat dít is wat ik hier te doen heb; de mooie verhalen optekenen. Een kijkje achter de schermen, zonder de gossip. Niet voor de likes, maar om de kwaliteit.
Tegenwoordig vraag ik me bij elke voorstelling (concert, cabaret of wat dan ook) die we bezoeken af of ik de betreffende artiest zou kunnen verleiden tot een interview voor een blog. Elke keer tot in de puntjes voorbereid, elke keer weer die zenuwen maar ook elke keer weer die adrenaline en rode wangen als het is gelukt, als het goed ging en ik er weer een foto voor in mijn boekje bij heb.
Tekstschrijver met een Twist
Heel lang heb ik me afgevraagd wat mijn niche is. Er zijn zoveel schrijvers, bloggers en content creators. Wat heb ik – als management assistent die ook leuk kan schrijven – de markt nog te bieden? De afgelopen jaren, zeker in het begin, heb ik vaak genoeg gedacht om het bijltje erbij neer te gooien. Als ik totaal geen respons kreeg op mijn posts. Als niemand behalve mijn vriendinnen, rare bots uit China en toetsenbordhelden met merkwaardige interesses mijn blogs lazen. Toch was de wil om verder te gaan, groter dan de angst om het niet te doen.
Maar inmiddels ben ik erachter: ik ben niet standaard. Ik ben geen standaard travelblogger die de wereld over reist. Ik ben geen content creator met flitsende filmpjes en ik ben geen influencer die maar alles promoot waar ze voor betaald krijgt. Ik heb een twist; mijn teksten komen voort uit oprechte interesse.
“You’re not everyone’s cup of tea. And that is fine, because you drink champagne.”
Als er íets is wat ik de met name de afgelopen drie jaar heb geleerd is het dat het leven te kort is om dingen te doen waar je niet volledig achter staat. Dingen die veilig voelen maar waar je niet 100% blij van wordt. Ja, ik schijt zeven kleuren stront als ik mezelf weer eens iets op de hals heb gehaald waarvan ik dacht “dit is leuk voor de content”. Ja, het is druk om mijn blog te combineren met mijn werk, gezinsleven en een puber die een rooster heeft dat wisselvalliger is dan het Nederlandse weer. Maar ik merk ook hoeveel energie ik er (weer) van krijg en hoe blij ik ervan word als iets lukt. Soms nog mooier dan ik van te voren had kunnen bedenken.
Het kostte me gebroken botten, kakkerlakken op mijn hotelkamer en het verlies van mijn allergrootste steun en toeverlaat om me dit te realiseren. Maar ik ben g*dverdomme 42. Als het een beetje meezit heb ik nog een half leven voor me. Het wordt tijd dat ik ga genieten van al het moois dat er is en nog op mijn pad mag komen.
“Great things happen outside your comfort zone. That is where the magic happens.”
Dank je wel als je mij al acht en half jaar volgt.
Dank je wel als je al mijn 300 blogs hebt gelezen.
Dank je wel als je mijn boek(en) hebt gekocht.
En dank je wel als je me pas kort volgt en (nog steeds) niet bent afgehaakt. It’s gonna be fun, I promise.
En als je niet tegen al die Engelstalige quotes kan, dan ben je dus niet mijn ideale klant ;-).
XOXO,
Your Twisted Sister
