“Als moeder heb je vanaf het eerste moment een soort oerdrang om te zorgen dat het goed gaat met je kinderen.” Suzan Seegers schittert de hele maand juni als Anna Franssen, moeder van drie, in spektakelmusical Bokkenrijders. Een verhaal gebaseerd op een eeuwenoude legende, maar dat ook nog steeds van deze tijd is.
Lees hier mijn verslag van de première.
“Je kunt de grote wereld niet veranderen, maar wel de kleine kring om je heen. Daarom is het belangrijk dat we in de kunst en cultuur verhalen blijven vertellen, die mensen aan het denken zetten om het goede te blijven doen.”
Bokkenrijders is de vijfde productie van Toneelgroep Maastricht waar Suzan aan meewerkt: “Het is heerlijk om hier rond te lopen, alle mensen die er werken zijn ein van os en er wordt altijd zo goed voor je gezorgd!” Dat deze productie in de open lucht speelt, maakt het nog eens extra leuk, al is het een heel andere manier van werken dan binnen. “Elke dag is anders, natuurlijk door de weersomstandigheden maar ook hoe het geluid weerkaatst in het stadion.”
Op donderdag 11 juni kon de droneshow voor het eerst niet doorgaan vanwege het weer. Ook werd de voorstelling tijdelijk stil gelegd omdat het podium spekglad was door de regen. “Dat was wel de lastigste tot nu toe,” vertelt Suzan. “Je moest echt bij elke stap nadenken en opletten dat je niet uitgleed.” Aankomend weekend wordt het weer het andere uiterste; vanaf vrijdag 19 juni worden er temperaturen van boven de dertig graden verwacht.
Tijdens de montageweken – zo noem je de periode waarin alle onderdelen van een productie die apart zijn gerepeteerd, worden samengevoegd tot een complete voorstelling – was het ook erg warm en stonden ze op het heetst van de dag in de volle zon. “Dertig graden buiten, betekent veertig graden op het podium, want dat weerkaatst continu. Ik was kapot!”
De montage duurde slechts acht dagen, na zo’n twee maanden repeteren. Nu ben ik nog niet zó thuis in de theaterwereld, maar dat lijkt mij zelfs erg kort. Suzan beaamt dat: “Het was extreem kort, maar juist omdat Servé en zijn team dit al vaker gedaan hebben en het zo goed hadden voorbereid, is het gelukt. Je hebt samen één doel en dat is een perfecte show neerzetten.”
Limburg op de kaart zetten
Regisseur en producent Servé Hermans en zijn team doen dit nu al een aantal jaren achter elkaar; zo’n grote productie rondom een thema uit de Limburgse geschiedenis maken, waarbij authenticiteit nooit uit het oog wordt verloren. Zo gingen Dagboek van een herdershond, Het was Zondag in het Zuiden en Het Geluk van Limburg de bokkenrijders al voor. Afgelopen week werd Partizanen aangekondigd, een voorstelling over een groep jonge Limburgse verzetsstrijders die tijdens de tweede wereldoorlog een bijzondere daad plegen met verstrekkende gevolgen. Deze is vanaf mei 2027 te zien in Kerkrade.
Voor grote shows reizen we vaak af naar de randstad, maar volgens Suzan zijn we er hier helemaal klaar voor: “Limburg voelt zich eindelijk gezien hierdoor. Het leeft, mensen hebben het meegemaakt en daarom spreekt het aan.”
Na jaren in Amsterdam gewoond te hebben, keerde ze terug naar haar geliefde Limburg. “Ik logeerde voor een productie in het zuiden een tijdje bij een vriendin. Op een dag werd ik wakker en dacht “ik moet naar huis”. Had je me dat twee weken eerder gezegd, dan had ik je voor gek verklaard. Maar op dat moment was mijn onderbuikgevoel zó sterk en het is de beste beslissing geweest die ik ooit heb gemaakt. Hier ben ik thuis.”
Voor een rol tijdelijk naar het buitenland verhuizen, zoals collega Milan van Waardenburg deed, hoeft voor haar niet meer per se. “Ik heb een tijdje in Keulen gewoond en daar in We will rock you gespeeld. Dat was heerlijk, maar het kan ook eenzaam zijn. Zeker als je een dragende rol hebt, dan moet je goed op je stem letten en ben je heel erg op jezelf gericht. Het is niet dat ik het absoluut nooit meer zou doen, maar mijn gezin is nu belangrijker.”
De afgelopen maanden was ze thuis bij haar pasgeboren zoon en kon zich daardoor goed voorbereiden op haar rol als Anna. Toch hoeven we niet bang te zijn dat we Suzan minder gaan zien. “Dit is wat ik moet doen, en dat blijf ik ook doen. Daardoor ben ik ook een leuker mens en mama. Maar ik leef hier, in het zuiden, al mijn carrièredroom.”
Ze heeft inmiddels haar sporen in de musical- en theaterwereld dik verdiend. Zo won ze twee keer een John Kraaykamp Musical Award. Zenuwachtig is ze niet meer. “Natuurlijk is een première altijd spannend, maar nadat ik een kind op de wereld heb gezet, zie ik alles in een ander perspectief. Ik ben volledig mezelf en niet meer bang om fouten te maken. Maar dat heeft wel even geduurd hoor.”
Aan jonge talenten Linde Rieu en Belle Noten – die samen de rol van dochter Johanna spelen – wil ze dan ook meegeven: “Wees nieuwsgierig, zuig het allemaal op en luister goed. Maar hou ook vast aan je eigen ik. En geniet ervan, want dit is het grootste cadeau wat je kunt krijgen.”
Hoewel we volgens mij nog uren zouden kunnen kletsen, is er al een half uur voorbij en moet Suzan zich verder voorbereiden op de show van vanavond. Ik geef haar nog snel een cadeautje en stel dan mijn allerlaatste vraag: Team Tent of Team Vijfsterren? “Oh tent hoor!” roept ze meteen. Hmm… Misschien moet ze dan mijn boek maar niet gaan lezen. “Hoewel…, vijfsterren is soms ook wel leuk. Maar een tent is ook nostalgie… Mag het ook allebei??” Nou vooruit, voor deze keer dan.
Voorafgaand aan het interview met Suzan, kreeg ik nog een korte rondleiding achter de schermen van Joyce Lenssen. Echt zó gaaf om te zien waar de spelers het podium op komen en waar de paarden verblijven. Ik raak hier nooit op uitgekeken. “Backstager gaat het niet worden!” appte ik deze blije foto naar Vief, die ook bij de productie betrokken is als figurantencoordinator.
Na afloop kom ik Buddy Vedder tegen op de trap. We groeten elkaar vriendelijk en dit keer snoert de professionele journalist mijn inner fangirl de mond. Zie je, ik kan het wel. Hoewel ik nu achteraf, terwijl ik dit zit te schrijven, denk dat dit misschien wel juist het moment was geweest om een selfie te vragen. Ach ja, wie weet wat de toekomst nog brengt. Want dit soort interviews smaakt naar zoveel meer!
