Je kent ze wel, van die WTF (what the f*ck) momenten op je werk waar je een blog over zou kunnen schrijven. Doe ik niet, maar soms… héél soms moet ik ergens op reageren in de vorm van een column.
Zo ook op die bewuste donderdag in mei. Zoals elke donderdag begin ik met een kop koffie en mijn krantje: de Observant. Het onafhankelijke weekblad van de Universiteit Maastricht. Ik ben ermee opgegroeid en opgevoed. Toen ik in 2010 hier kwam werken, las ik hem vooral om de organisatie beter te leren kennen en langzaam maar zeker sloop er een routine in. Maar aan die routine komt na de zomer een eind. Observant stopt namelijk met de papieren versie.
“WHAT THE FAAAAAACK?!” – was echt het eerste wat ik dacht.
Ergens begrijp ik het ook wel hoor. Print staat al jaren onder druk. Soms komen er tijdschriften bij, maar ze verdwijnen ook weer. Ik mis de Hitkrant ook nog steeds (dreamjob avant la lettre, maar dat terzijde). Tegenwoordig moet alles snel en veel. Massa is kassa. Kwantiteit boven kwaliteit. En hoewel ik enerzijds blij ben dat de wereld veel kleiner is geworden omdat er zoveel online te vinden is, vind ik het ook jammer dat de rush van een wekelijks tripje naar de kiosk om te kijken wat er nu weer in de bladen staat, er niet meer is.
Ze maakten er onlangs nog een goede film over trouwens…
Maar even terug naar mijn schok op donderdagochtend. Ik kon niet anders dan het van me af te schrijven en naar de hoofdredacteur te sturen. Impulsief… Ik?! Hoe kom je erbij…
Mijn actie leidde ertoe dat ik aan de andere kant van de interviewtafel belandde: Observant wilde míj interviewen over wat de papieren krant voor mij betekend heeft de afgelopen zestien jaar. Hoe leuk is dat?! Vol trots kan ik dus delen dat ik in de allerlaatste papieren krant ever sta. Mét mijn column:
https://www.observantonline.nl/Home/Artikelen/id/64714/he-wat-interessant-ze-hebben-hier-een-krant
Geschokt
Met een schok open ik gisteren de nieuwe Observant. Het tijdperk van de werkdag op donderdag starten met een koffie en een krantje komt ten einde. Geen papieren editie meer.
Vanaf mijn eerste dag bij de Universiteit Maastricht in 2010 ben ik ‘opgevoed’ met de Observant. De collega die als eerste op kantoor was, nam bij binnenkomst op de Minderbroedersberg een stapeltje mee naar boven voor de rest van het team. Meestal was ik dat niet, want ik ben geen ochtendmens. Mijn krantje lag dus al klaar als ik binnenkwam. Eerst Bergbroeder lezen en dan pas de mail openen. Die routine veranderde niet, ook niet toen ik verhuisde naar andere afdelingen. Daar nam ik dan weer een stapel mee voor mijn collega’s. Inmiddels is het Redactioneel van de hoofdredacteur mijn favoriet om de dag mee te beginnen.
In de digitale wereld waar we nu leven, heb ik nog altijd een zwak voor gedrukte media. Om als freelance tekstschrijver een hard copy van je eigen werk in handen te hebben, heeft toch iets magisch. Mijn winnende column over vakantieleed in Observant 30 uit 2023 is dan ook een mijlpaaltje in mijn carrière. En het voordeel van in de laatste editie van het academisch jaar staan, is dat je werk de hele zomer lang “ligt te bakken”.
Maar die bak gaat dus verdwijnen. Geen fysiek krantje meer op donderdagochtend. Collega’s keken er niet meer naar om. En sinds kort hebben we óók al geen Coffeelovers meer. Het doet pijn. Misschien moet ik maar thuis gaan werken op donderdag. Dan gooi ik meteen een rundvleeskroketje in de airfryer tussen de middag.
Foto credit uitgelichte afbeelding (bovenaan deze blog): Joey Roberts
