⬅️ “Zij heeft een boek over mij geschreven”
➡️ “Ik ga nooit zonder haar op vakantie”
Laatst zag ik een post met de quote: “Having someone you can call crying, and end the call laughing… is a true blessing” Ik stuurde hem naar Vief, want ik moest meteen aan haar denken toen ik dit las. Gelukkig zijn de keren dat ik huilend aan de telefoon hing op één hand te tellen (ik ben ziek (jetlag), mijn man heeft pijn op z’n borst, we zitten in een spookstad) maar Vief zorgt er altijd voor dat ik weer tot tien kan tellen en door blijf ademen. Oók als ik hysterisch aan de lijn hang omdat ik helemaal hyper enthousiast ben om het een of ander.
“Zij maakt de meest hilarische dingen mee op vakantie en daar schrijft ze dan over.” True story, want ik moet toch content creëren he. In elke vakantie zit een verhaal; of het nou gaat om Nederlanders in het buitenland (kan ik een boek over schrijven), beestjes op mijn hotelkamer of je vakantie om een concert heen plannen. Vief krijgt meestal live updates, de avonturen belanden sowieso in een schriftje en de gecensureerde versie bewaar ik voor een blog.
Maar zelfs als ik niet op vakantie ben, beschik ik over de capaciteiten om Vief uit haar slaap houden. Want bij ons deed de stroom het wel en zat ik om half twee ’s nachts op mijn hotelkamer in Amsterdam – waar ik niet kon slapen – te scrollen op mijn telefoon toen ik een sms kreeg van een vriendin die in Andalusië op vakantie was. “Help, geen stroom meer, geen wifi meer, batterijen bijna leeg en weet niet hoe lang we nog water hebben.”
Een grote stroomstoring legde eerder die dag delen van Spanje, Portugal en Frankrijk plat. Mijn vriendin en haar gezin zaten in een vijfsterrenhotel (we zijn niet voor niets vriendinnen) waar het noodaggregaat ook net was uitgevallen. Ik voelde en herkende haar paniek. Ik zou dat zelf ook hebben in zo’n situatie, misschien nog wel een graadje erger. We kunnen de hele wereld regelen met onze telefoons, maar zonder stroom zijn we nergens.
Ik kon niet slapen, maar was ook meteen klaarwakker, met mijn brein op volle toeren. Dus wat doe ik, ik mail Vief, in de hoop dat ze het de volgende ochtend meteen ziet. Nee, om half twee ’s nachts ga ik niet meteen appen, zo helder van geest was ik wel nog. Vervolgens lag ik de rest van de nacht te woelen en te draaien. Maar blijkbaar ben ik toch nog even in slaap gevallen want op een gegeven moment werd ik wakker van appjes. De stroom was weer aangesprongen en Vief en mijn vriendin hadden inmiddels contact gehad.
Opgelucht kon ik met mijn slaaptekort aan een nieuwe dag in Amsterdam beginnen. Een uitstapje dat ik helemaal zelf regelde; hotel, openbaar vervoer en entreekaartjes. Uiteraard alles netjes geprint in mijn mapje van The Travel Club, want die bewaart Sustainable Steef natuurlijk. En wat zei ik? Ik ga nooit zonder Vief op vakantie.
