Wat is dat toch. Al 20 jaar lang – met een pauze van twee jaar corona – zijn de Vrijthofconcerten van André Rieu binnen no time uitverkocht. Zelf heb ik ook elk jaar lichtelijk ticketstress of het weer gaat lukken om met onze vriendengroep een plekje op het terras te bemachtigen op de gewenste datum.
De hele stad ademt in de maand juli een bepaalde sfeer. Er hangt iets in de lucht. Ik kan het niet goed omschrijven… Het heeft gewoon iets magisch. Als je nagaat hoeveel mensen wereldwijd deze muziek kennen, filmpjes plaatsen en bekijken op het internet. Dat loopt in de honderden miljoenen. “Heel veel mensen willen het een keer meemaken, in hun eigen land of hier in Maastricht. Het is echt een bucketlist-ding.” Aldus Pierre Rieu, die mij een avond meenam achter de schermen.
** pause for reaction **
Whaaaaaa. Jawel, je leest het goed. Ik mocht een concert meemaken met zo’n befaamde lanyard (I love them!) om mijn nek. “Durf je dromen te dromen en ze zullen uitkomen”, vertelde André tijdens de show. CHECK!! Dit was voor mij écht een droom die uitkwam.
Waar ik normaal gesproken toch met een beetje FOMO op het terras zit, kan en mag ik nu gewoon rondlopen op en rond het Vrijthof. En kijk eens wie ik daar tegen het lijf loop.
De mensen op de terrassen genieten van hun diner en op het plein – of ‘het veld’ zoals we dat noemen in concertgangersjargon – kijkt men verwachtingsvol om zich heen. Iedereen is vrolijk, iedereen heeft er zin in. Ik waag zelfs een poging tot een selfie, voor de ingang van het theater.
Niet lang nadat ik terug ben op mijn plekje bij de Hoofdwacht, wordt het publiek onrustig. Het is bijna showtime en een deel van de orkestleden verzamelt zich daar, terwijl een ander deel met André en Pierre langs de terrassen loopt. De countdown begint en zodra de muziek start, loopt het hele orkest van twee kanten naar het podium. Weer wat geleerd, want dat zie je dus niet vanaf de terrassen. Ik dacht altijd dat het voltallige orkest langs de terrassen liep.
Zo had ik geen tickets voor dit jaar en zo zit ik hier, op een ereplekje te genieten van wederom een prachtige zomeravond.
In de pauze neemt Pierre me mee op backstagetour. “Ik loop even naar achter, ga je mee?” Geen idee wat hij met “achter” bedoelt, maar we zullen zien. Ik moet bijna rennen om hem bij te houden want met die lange benen van hem maakt hij drie keer zo grote passen als ik.
Het podium is niet alleen aan de voorkant prachtig om te zien, ook de achterkant is indrukwekkend. De gigantische constructie wordt verzwaard met massa om het zo groot te kunnen maken. Blokken beton en watertanks zorgen ervoor dat de stellages niet omkiepen. Je moet het maar kunnen ontwerpen… echt knap hoor.
We gaan een trapje op en ineens sta ik letterlijk backstage. Ik weet niet waar ik moet kijken. En hoe ongelofelijk bijzonder is het dat ik dit allemaal mag zien. Ik durf bijna geen foto’s te maken. Maar dat doet Pierre wel voor me, met heel subtiel ook dé viool in beeld.
Aan de ene kant voel ik me hier thuis. Die wiebelknietjes van vroeger, daar heb ik al lang geen last meer van. Maar overweldigend is het wel, om ineens gewoon tussen de leden van het orkest te staan en heel dicht bij de maestro zelf. Wellicht dat menig orkest- of crewlid zich heeft afgevraagd “Wie ís die vrouw met die grijns van oor tot oor?!”
Ook mag ik in de regiewagen kijken. Er hangen natuurlijk overal schermen, langs de terrassen en op het Sint Amorsplein. Die bedienen ze hier. Twaalf cameramensen zorgen voor de beelden en worden van hieruit aangestuurd. Gedurende twee avonden wordt het concert ook opgenomen om straks (eind augustus) in de bioscoop te vertonen. Tijdens zo’n avond draaien er vijfentwintig cameramensen.
Al die beelden moeten natuurlijk dezelfde kleurentemperatuur hebben om één geheel te vormen. Daar zorgen de zgn. shaders voor. En daarnaast zitten ook nog de geluidstechnici. Zoveel schermen, zoveel apparatuur, ik weet niet waar ik moet kijken en ben bang om iets om te stoten.
Don’t touch de knupkes 😉
Inmiddels is het concert weer begonnen. Pierre moest nog even wat dingen regelen, dus ik sta daar in mijn eentje op hem te wachten. Niemand kijkt je raar aan als je overal achter Pierre aanhobbelt. Wel als je ergens alleen staat, fancy te doen met je lanyard haha.
Al sinds zijn negentiende werkt Pierre voor het bedrijf van zijn vader. “Nee, eigenlijk al vanaf mijn elfde. Toen hadden we één vrachtwagen en mocht ik de laadklep bedienen. Alleen ik, en echt niemand anders.” Hij vertelt het lachend en heeft duidelijk veel plezier in zijn werk. Want alles wat hij mij laat zien, sluit hij keer op keer af met “Sjiek hè?!” Tijdens de rondleiding houdt hij nog steeds alles om zich heen nauwlettend in de gaten en wordt er gecommuniceerd via portofoons. En tussendoor maken we ook nog even content voor de socials. Great minds think alike; we krijgen allebei hetzelfde idee als we langs de rollatorparking lopen.
Ik geniet nog steeds van mijn kruin tot mijn dikke teen, maar langzaam maar zeker komt er een eind aan deze onvergetelijke avond. Tijd om de zakdoeken tevoorschijn te halen. Maar natuurlijk niet voordat we genieten van een confettiregen, de Maastricht All Stars en uiteraard us volksleed en Mestreech is neet breid.
Pierre, echt ontzettend bedankt voor deze tour behind the scenes. Elk volgend concert zal ik weer met andere ogen bekijken. En ga alsjeblieft nog even door, want een zomer zonder Rieu kan ik me echt niet voorstellen. Veer zien us!
