Een tijdje geleden waren ze bij ons in de straat bezig met werkzaamheden. Prima, moet gebeuren. Zeker als je kijkt naar alle berichten over het oververhitte (ha ha) stroomnet en wat er recent in Spanje en Portugal gebeurde. Alleen de manier waarop dat aan bewoners wordt medegedeeld laat nogal te wensen over.
Mijn handen jeuken als ik zo’n brief in de brievenbus vind. Onpersoonlijk is één ding, maar twee kantjes volschrijven zonder concrete informatie is ook een talent. En dus ga ik zelf wel op zoek naar antwoorden. Want als je als mens geïnformeerd wordt over wat er staat te gebeuren, kun je veel makkelijker begrip opbrengen voor een ongemakkelijke situatie. Althans, zo werkt het voor mij. Als mij zomaar iets wordt medegedeeld en ik weet niet hoe of waarom, begin ik al te steigeren. De vriendelijke jongeman die met zijn graafmachine door de straat sjeest, weet me echter in vijf minuten meer te vertellen dan die hele brief waar een ambtenaar waarschijnlijk zwaar op heeft zitten zwoegen. En dat kan ik waarderen.
Daarnaast is plannen ook een vak apart. Nog geen jaar geleden lag de straat open voor de aanleg van glasvezel. Het gebeurde niet een keer dat ze daarbij een stroomkabel raakten. Nee, het gebeurde wel drie keer. Simpele secretaresse die ik ben, zou denken “als de straat toch open moet, vervang dan meteen alle kabels die er liggen, moet toch gebeuren”. Nee, het is echt allemaal niet zo simpel als jij denkt, Steef.
Ho wacht, weer een brief! Ben benieuwd wat daarin staat…
“We lopen vertraging op.” Joh! Dat had ik nog niet door, aangezien de straten in het hele blok al bijna een maand open liggen. Dit keer staat er wel een planning bij; wanneer welke straat aan de beurt is en wanneer we tijdelijk zonder stroom zitten. Dat is fijn, dan kunnen we daar ook rekening mee houden met thuiswerken. De dag erna valt er weer een brief in de bus, dit keer met een andere datum. En de dag daarna wéér een. Drie brieven, drie data. Gaan we dan drie dagen van de stroom af? Of is die eerste datum nu twee keer uitgesteld? The riddle continues…
Vervolgens kom ik thuis na een dag werken op kantoor, op een datum die in geen een van die brieven vermeld stond; “Mam! Doet de wifi het niet??” Het mooie van zoiets is dat je je buren ook weer eens ziet want iedereen komt op zo’n moment naar buiten. Verhaal halen en hopen dat je de enige bent en de buurman voor koffie kan zorgen. Niet dus.
“Mevrouw! We zaten bij de lantaarnpaal he, en ja die hebben we geraakt dus nu is de stroom eraf. Maar we zijn nog een half uurtje bezig ofzo.”
Greaaattttt.
Al met al heeft de straat zo’n zes weken open gelegen en hebben we vier keer geen stroom gehad. Gelukkig geen hele dagen en was het allemaal te overzien. Ut kump altied good. Maar jeetje, hoe moeilijk is het om dat van te voren duidelijk te communiceren zodat iedereen weet waar ie aan toe is? Misschien de volgende keer een Tekstschrijver met Twist inhuren?
