Zelfspot is een van mijn unique selling points. Je moet mijn blogs vaak lezen met een knipoog en (proberen te) blieve lache sleept me door de moeilijkste momenten in het leven. Collega’s die mijn relativerende, soms licht sarcastische opmerkingen niet doorzien, vind ik lastig publiek. Toch probeer ik meestal de situatie van de meest positieve kant te benaderen. Zelfs als ik van het kastje, via de lift naar boven en de trap weer naar beneden alsnog naar de muur word gestuurd.
We hebben humor nodig in een wereld waarin zoveel omstandigheden om te janken zijn. Waarin het dagelijks leven soms nog sneller voorbij vliegt dan de ICE naar Berlijn. Oké, misschien niet de beste metafoor, maar je snapt mijn punt. Zo stond ik gisteren nog mijn zwembad op te ruimen en kijk ik inmiddels al een week tegen een overbelichte boom in mijn woonkamer aan.
Soms is het zo fijn om even aan die sneltrein vol verplichtingen te ontsnappen. Met een shoppingtrip, een concertje of een avond zo hard lachen, dat je make-up ervan doorloopt omdat de tranen over je wangen rollen. Je doet mij geen plezier met psychologische thrillers in de bioscoop waar ik de hele film hard moet nadenken en naar het theater ga ik niet naar diepzinnige voorstellingen waar ik helemaal depri naar buiten kom.
Nee, doe mij maar een feel good musical, een toffe cabaretier of in dit geval TAFKAL: Stapelgek, op elkaar. “TAFKAL? Wie of wat is TAFKAL?!” denk je wellicht. Ik voel me ook lichtelijk belegen als ik ga uitleggen dat De Lama’s “vroeger” (als in 20 jaar geleden) een TV-programma was waar we voor thuisbleven. Want terugkijken kon toen nog niet, als je geen apparaat had om het op te nemen. Vier jaar lang vulden Tijl Beckand, Ruben van de Meer, Ruben Nicolai en Jeroen van Koningsbrugge onder leiding van Patrick Lodiers onze beeldbuis. Improvisatie, daar draaide het allemaal om. De doventolk was mijn favoriete onderdeel en dan vooral de aflevering waarin Ruben van der Meer Geef mij je angst van Guus Meeuwis uitbeeldt. Het is zo’n filmpje dat je eindeloos terug wilt kijken op YouTube en waarvan je meteen moet lachen. Net als Najib Amhali’s broodje shoarmaaaaaa verveelt het nooit. Mij niet althans.
In 2021 keerden ze terug onder de naam The Artists Formerly Known as Lama’s. There you go 🙂 Ze tourden langs theaters, maakten zelfs een stop in Maastricht, maar we grepen telkens ernaast zodra de tickets in de verkoop gingen. Totdat ik tijdens het wachten bij Take That (in juni 2024!!) zat te scrollen en opeens voorbij zag komen dat ze in november 2025 weer zouden komen. Hoppa, die tickets waren alvast in de pocket. Duurde nog bijna anderhalf jaar, dus wel de nodige reminders in de agenda zetten. Het zou zomaar kunnen voorkomen dat je na verloop van tijd twee voorstellingen op dezelfde dag hebt geboekt. Zou zomaar kunnen… Ahum… Hahaha.
Terwijl ik normaal gesproken het liefst met neus tegen het podium aan geplakt zit, doe ik dat bij dit soort voorstellingen maar beter niet. Bij cabaretiers ben je namelijk altijd de sjaak als je vooraan zit. Bij de Lama’s maakt dat niks uit. Die rennen door de hele zaal. Ow kak. Dan blijkt dat plekje op de hoek – dat we altijd kiezen als we geen front row kunnen krijgen – toch ook niet zo veilig. Gelukkig rent Patrick aan ons voorbij én zijn er genoeg mensen die maar al te graag die microfoon onder hun neus geduwd krijgen.
Ze spelen onder andere De draaideur, Verboden te lachen en de scene met de papiertjes. Ruben Nicolai begint zonder microfoon, Tijl eindigt in zijn boxershort op het podium en Jeroen en Ruben van der Meer rennen met gigantische vlaggen door de zaal. Want er is uiteraard ook muziek: karaoke met George Baker, Jamai en Guus Meeuwis. Fantastisch. Ik kom ogen te kort om de beelden van vroeger op het scherm te volgen, bij te houden wat de ene helft op het podium uitvoert en Ruben en Jeroen in de zaal.
Het mooiste vind ik dan weer als ze voor de pauze eindigen met Vrienden voor het leven. Want dat dit stel nog steeds bevriend is, dat is duidelijk. Zo goed op elkaar ingespeeld, werkelijk overal direct op kunnen reageren en compleet onvoorbereid een scene kunnen spelen waarbij het publiek bijna onder hun stoel rolt van het lachen. Hier kun je gerust drie avonden achter elkaar naartoe gaan, want geen een voorstelling is hetzelfde. Toch jammer dat we dat niet gedaan hebben.
Hoe ze zich voorbereiden op een show was een van mijn vragen geweest. Maar helaas hadden ze geen tijd voor een interview. Jammer, want ik blijf me wel afvragen hoe dat was verlopen. Ik in mijn eentje tegenover vijf Lama’s die zo ad rem zijn… “Ik denk dat zij het interview hadden overgenomen,” lacht Erwin. Ik zie het zomaar gebeuren.
