Na bijna 18 jaar moest het er toch eens van komen: figureren in Flikken Maastricht. Ik zag de oproep op Instagram op donderdag en de dinsdag daarna stond ik op de set. Toevallig had ik die dag vrij.
Nou ja, of het toeval was weet ik niet. Misschien moest het wel zo zijn, want ik viel ook nog eens in de leeftijdscategorie die ze zochten. Toen ik de dag daarna meteen een bevestiging ontving, kreeg ik accuut buikpijn want wat had ik nu weer gedaan… Een hele dag, van zeven uur ‘s ochtends tot zeven uur ‘s avonds. Ik sta er wel altijd graag met mijn neus bovenop op als ze ergens bezig zijn in de stad en al járen hoor ik in mijn omgeving “jij moet echt eens een keer meedoen”, maar nu het erop aankwam, had ik toch wel weer knikkende knietjes en een minder grote bek dan normaal.
Ik moest me om vijf voor zeven ’s ochtends melden op een locatie in de binnenstad. Eerst dacht ik nog “Ik ga wel met de fiets”. Maar ja, zoiets denk ik echt maar heel even, want vervolgens kreeg ik de briefing waarin stond wat ik allemaal moest meenemen en toen wist ik al snel “Ik ga dus niet met de fiets”. Gaat er überhaupt al een bus zo vroeg in de ochtend? Ja, die gaat er; de eerste van de dag om negen minuten voor half zeven. Holy f*ck, dat betekent de wekker om half 6. Zo vroeg sta ik alleen op als ik op vakantie ga of naar een concert. Al valt dit natuurlijk ook wel een beetje in de categorie fangirl.
Het is wel leuk om de stad eens een keer zo verlaten te zien. Vrijwel helemaal leeg, op de gemeentelijke reinigingsdienst en hier en daar een bouwvakker na. Ik denk nog dat ik vroeg ben (maar met een bus later zou ik te laat zijn), maar bij de locatie staat toch al een handjevol medefiguranten. Ik dacht ook dat er vast niet zoveel mensen zouden zijn. Ze plaatsten immers nog last minute een oproep op Instagram. Maar voor deze opnames hadden ze gewoon heel veel figuranten nodig.
Er is duidelijk een groep die dit vaker heeft gedaan en een groep groentjes zoals ik. Ik hoop nog iemand tegen te komen van wie ik weet dat ze vaker heeft gefigureerd, maar ik (her)ken werkelijk niemand dus het voelt een beetje onwennig. Toch overheerst het whoohoo-gevoel en vind ik al snel aansluiting. Wat me opvalt is dat er mensen uit alle windstreken aanwezig zijn; van Heerlen tot Haarlem en van Rotterdam tot Doetinchem. Het aantal “sjenge” is op één hand te tellen en zoekt elkaar uiteraard steeds op. Ik vind het bijzonder hoe mensen van heinde en verre afreizen naar het zuiden om een dagje mee te draaien. Ik was echt in de veronderstelling dat de meeste figuranten hier uit de buurt kwamen.
Na de “incheck” – om het maar even zo te noemen – staat er een ontbijt voor ons klaar. Verse warme croissants, overheerlijk bananenbrood, kannen koffie en – highlight – een melkopschuimer. Twee zelfs; eentje voor gewone melk en eentje voor havermelk. Want het blijft een Amsterdamse productiemaatschappij natuurlijk. Ik kan hier wel om grinniken, zelfs voor negen uur in de ochtend.
Daarna volgt het lange wachten. Daar waarschuwen ze voor als je je aanmeldt; de dagen duren lang en in feite heb je weinig te doen. Maar je moet wel aanwezig zijn en kunt niet zomaar weglopen. Zolang je je daarop instelt, gaat de tijd eigenlijk vrij snel voorbij. Vond ik tenminste. Nu ben ik natuurlijk wel een kletskous die, als ze zich eenmaal op haar gemak voelt, rustig tegen iedereen aan kletst. Het leuke is in dit geval natuurlijk dat je een gemeenschappelijke interesse hebt: de serie. En ondertussen keek ik mijn ogen uit. Wat gebeurt er ontzettend veel op zo’n set.
Ik moest verschillende kledingsetjes meenemen, die gekeurd zouden worden door het kleding departement. Oké, hold my suitcase. Bij aankomst: “Ik vind jou heel netjes, jij mag dit aanhouden.” Als die sneakers nog vervangen konden worden door nette schoenen, was het helemaal top. Maar ja, in Maastricht op en neer lopen op een hakje, dát gaat ‘m niet worden. Dus de sneakers mochten aan blijven. Maar absoluut niet wisselen tussendoor. Alle details moeten kloppen, in elke scene.
Een scene passeert zo’n vier, vijf keer de revue. Eerst een keer oefenen, dan opnemen. Dan weer opnemen vanuit een andere hoek. Dan hoest er iemand per ongeluk tussendoor. Weer opnieuw. Op een gegeven moment kun je de dialoog bijna zelf ook opzeggen en wordt het lachje ineens een stuk minder spontaan. Tussendoor strijken de mensen haar en make-up nog even wat plukjes glad. Die sjouwen de hele dag rond met een Mary Poppins-tas waar het ene na het andere kwastje uit tevoorschijn komt.
Na de opname van de eerste scene zijn er broodjes en vervolgens een warme lunch. Er wordt echt goed voor ons gezorgd deze dag. Bij de volgende scene moet ik wat meer doen en daar merk ik wat een verschil het maakt of je een medefigurant voor je hebt die alleen maar camera-obsessed is, of iemand die het al vaker heeft gedaan en weet wat hij doet. De eerste gaf mij namelijk een ontzettend ongemakkelijk gevoel. We moesten juist heel natuurlijk, maar zonder geluid met elkaar communiceren en vooral NIET in de camera kijken en ik hoor deze gast letterlijk fluisteren “Waar is de camera??”. Ik hoop dus dat die scene eruit is geknipt, want het ongemak zal van mijn gezicht af te lezen zijn geweest.
Al ben je als figurant natuurlijk nooit echt zichtbaar in de serie, meestal word je wel geblurd. Maar het gaan erom dat jij weet dat je daar in beeld was haha. Toen ik de meer ervaren figurant naast me had, werd het voor mij ook een stuk gemakkelijker om te doen alsof ik echt aan de koffie zat. “Heb je al geproefd?” vroeg hij lachend, tussen de opnames door. Euh nee vriend, hoeveel mensen hebben die kopje al in hun handen gehad?! Maar toen ik goed keek (en rook), zag ik dat het cola was. Echte koffie gaat er namelijk viezig uitzien, als het al een halve dag in een kopje staat. Cola blijft de hele dag mooi zwart.
Kijk, dit soort ontdekkingen vind ik nou de kersen op de taart tijdens zo’n dag. Ook dat de actrices gewoon de hele dag gewoon op hun sneakers rondlopen en alleen bij de opname de hakken onder de tafel uit toveren. Het enige jammere is dat je geen foto’s mag maken. Dat begrijp ik ook wel. Er mag niks uitlekken over de verhaallijn en het leidt de acteurs af. Een selfie mag, aan het eind van de dag. Als iedereen moe is, maar ik nog helemaal high van de adrenaline, niet weg te slaan ben van de set. “Het ziet eruit alsof je dat vaker doet.” Klopt meneer. And never getting tired of it.
