Nee, die titel is geen typfout. Rouw is een BMF (bad mother f*cker) die onaangekondingd op bezoek komt. Net als je denkt dat je het na drie jaar wel een plek hebt kunnen geven… BAM!
Terwijl ik juist uitgebreid wilde stilstaan bij het feit dat ik dit weekend mijn negenjarig jubileum als Your Twisted Sister vierde, werd ik ook enorm geraakt door een willekeurig filmpje op Instagram. Negen jaar waarin ik al zoveel dromen werkelijkheid heb mogen zien worden. Maar die ik de laatste drie jaar niet meer heb kunnen delen met mijn grootste steun en toeverlaat. Dat gemis doet pijn en went nooit.
Lekker dan. Zit ik weer te janken achter m’n laptop en dat door een filmpje van een wildvreemde.
Het komt ook door de maand december. Die voor mij voelt als een aaneenschakeling van pijnlijke herinneringen en een oneindige to do lijst. En ja, kerst is ook een taak die het liefst zo snel mogelijk afgevinkt moet worden. Zo’n filmpje dat je per (scrollende) toeval tegenkomt, triggert op dat moment een herinnering. In dit geval een kantelpunt in het traject waar mijn vader zich op dat moment in bevond en die in één klap een einde maakte aan mijn onbezorgde leven. Ook al is het pas/al drie jaar geleden, zo’n dag blijft je bij. Je weet nog precies wat je deed omdat dát wat je te horen krijgt zo’n impact heeft.
Drie jaar geleden… Dat enerzijds voelt als gisteren en je anderzijds doet beseffen hoe snel het leven aan ons voorbij vliegt. Maar ook hoe kwetsbaar het is en hoe het in één klap kan veranderen.
Mijn reis als Your Twisted Sister begon met een lowbudget airline vanaf Charleroi, onderweg naar een Ibis budget hotel. Misschien nog wel met zo’n touringcar die eerst alle luxe hotels af gaat. Inmiddels zitten we in gereserveerde stoelen vlak achter de nooduitgang. Nog steeds economy class maar wel vanaf een gestructureerde luchthaven met een overzichtelijke parking en vervolgens met een privetransfer naar een luxe viersterrenresort. Goeie metafoor he :-P. Met Emirates business class naar Dubai voor een cruise is mijn volgende missie. Met als belangrijkste doel om vooral te genieten van de reis er naartoe. Figuurlijk maar zeker ook letterlijk.
Ge-nie-ten wil ik. Niet alleen maar van afspraak naar afspraak rennen, in de spits op weg zijn naar mijn werk en verplichte bezoekjes afleggen. Mijn parttime baan in loondienst combineren met freelance opdrachten is iets waar ik negen jaar geleden – net terug op de werkvloer en zo kwetsbaar als een rietje – alleen maar van kon dromen. Hybride werken en de vrijheid om zelf je uren in te delen is natuurlijk afhankelijk van je functie. Maar dat ik dit kan, vind ik oprecht een cadeautje.
In negen jaar zetten anderen misschien een complete organisatie neer. Groeien uit van klein bedrijf tot een miljoenenbusiness. Natuurlijk is het leuk als het snel gaat, maar langzaam wennen aan het idee, de zelfverzekerdheid krijgen om jezelf “tekstschrijver” te durven noemen en persaanvragen te durven doen is toch ook niet verkeerd? Kwaliteit boven kwantiteit.
Doen wat je leuk vindt, je hart te volgen en het pad bewandelen dat voor jou is weggelegd is het allerbelangrijkste. Je komt er toch wel. En zo niet, dan stuurt pa me wel de goede kant op. Met of zonder omweg, maar altijd Steefproof.
PS: als iemand een snellere route weet naar 27 december, dan houd ik me graag aanbevolen. #letsjustgetitoverwith
PS 2: de Twisted Review over 2025 volgt uiteraard ook nog. Op maandag 29 december. De komende weken heb ik nog twee andere leukerds voor je klaar staan. Oké, bijna dan. Klaar in m’n hoofd, volgens planning. Ik moet ze alleen nog tikken. En dan heb ik er toch weer 50 geschreven dit jaar. Whoohoooo!
