Inmiddels zijn de opnames voor seizoen twintig in volle gang. Ben ik ook dit seizoen al meer met mijn neus in de boter gevallen dan ik kon durven dromen. Maar weet jij nog hoe het allemaal begon met de Flikken in Maastricht?
In september 2007 maakten we kennis met Eva van Dongen. Wat me het meest is bijgebleven van die eerste afleveringen is dat ze het woord “Hoije” gebruikte; een typisch Maastrichtse manier van zeggen dat je weg gaat. En hoewel veel stadsgenoten sceptisch waren en “het eerst nog maar eens moesten zien”, was ik stiekem best trots dat mijn stad het decor vormde voor een nieuwe Nederlandse serie die te zien was op nationale televisie. Er kwam eindelijk een stukje van de magic naar ons.
En niet te vergeten Vledder he… Uit Baantjer, die deed ook mee. Verknocht waren papa en ik aan die serie. Elke vrijdag steevast voor de buis; chippie erbij en kijken wie er deze week het lijk was. Zou dit een waardige opvolger zijn? Ik had natuurlijk een zwak voor Victor Reinier maar voor papa was Baantjer een feest van herkenning in Amsterdam. Hetzelfde gevoel heb ik bij elke aflevering van Flikken. Al is menig achtervolging in het normale leven in Maastricht niet mogelijk. Het ene moment rijden ze weg bij het station en in de volgende scene scheuren ze ineens langs het Vrijthof. “Dat klóp neet hè!” Maar toch vind ik het nog steeds elke aflevering een feestje om te ontdekken waar ze waren.
Inmiddels zijn we eraan gewend en kijken we niet meer op of om van een Flikkenset. Tenminste, de gemiddelde Maastrichtenaar. Ik sta er natuurlijk het liefst met mijn neus bovenop en ik baal als ik ze per ongeluk ergens tegenkom en geen tijd heb om te blijven kijken. Je zal mij niet horen klagen als ik een bepaalde straat niet in mag, omdat er opnames bezig zijn. Ik blijf rustig nog even staan. Maar de meningen in het Maastrichtse zijn daar nogal over verdeeld. Vind ik jammer, want ik denk dat het de mooiste vorm van reclame is die je als stad kunt krijgen; het decor vormen van zo’n langlopende, succesvolle serie.
In de aanloop naar het nieuwe seizoen schrijf ik dit najaar elke maand een blog waarin ik herinneringen ophaal aan de afgelopen negentien seizoenen. Mijn persoonlijke beleving van achttien jaar achter de feiten aanlopen en naast de pot pissen maar ook heel vet met mijn neus in de boter vallen en soms mijn zoon gebruiken als excuus voor een foto. Ik vond heus niet alle verhaallijnen even leuk en ik ben heel benieuwd welke wending het twintigste seizoen gaat krijgen, zonder mijn grote held.
Funny anecdote om mee af te sluiten:
In 2014 scoorde ik eindelijk mijn eerste selfie met Victor, nadat ik met knikkende knieën op hem afstapte. Zoonlief keek vanuit de buggy toe “wat gaat m’n moeder nu weer doen?” Op kantoor was het inmiddels geen geheim meer, dat ik tijdens mijn pauze nog wel eens wilde blijven hangen in de buurt van een Flikkenset. Die foto hing dus vol trots tussen de andere foto’s van Stijn op mijn prikbord. Maar nieuwe collega’s kenden het verhaal erachter niet, dus hoorde ik tot hilariteit bij de koffieautomaat: “die man van Steef he, die lijkt wel heel erg op Victor Reinier he?!” Zo ontstaan roddels dus 😉
