Gódmiljaar. Zul je altijd zien. Maken ze letterlijk om de hoek opnames voor Flikken, zit ik in Amsterdam. What are the odds? Ik baalde wel even flink deze herfstvakantie, want wanneer komt dat nou voor (eigenlijk best vaak, als je in Maastricht woont, maar dat terzijde)? Anderzijds heb ik natuurlijk ook al heel vaak het geluk gehad dat ik er met mijn neus bovenop mocht staan. Maar hoe gaat dat dan, als de Flikken ineens voor je deur staan?
Voor deze aflevering van mijn terugblik op 19 seizoenen Flikken Maastricht, heb ik het nodige onderzoek gedaan. Ik luisterde de Flikken podcast (ken je die al?), stond zelf op de set – één keer voor maar met name achter de schermen – en sprak met mensen die deze ontzettend warme en vriendelijke crew (mijn persoonlijke ervaring) al eens over de vloer hebben gehad. En mijn eigen ijzersterke (ahum) geheugen natuurlijk. Want als je in de binnenstad werkt, is de kans groot dat je zowaar een keer struikelt over kabels op de grond of tijdelijk je werkplek niet in of uit mag.
“En toen hij zijn kantoor uit kwam, stond Victor Reinier ineens met een pistool voor zijn neus!”
Ik zou spontaan in katzwijm vallen als me dat zou gebeuren. Voor mij leidt het nogal af van mijn werk en dagelijkse bezigheden, de Flikken een ochtend of middag over de vloer c.q. in de buurt.
Ook al doen ze wel vijf keer achter elkaar dezelfde scene, ik kan er uren naar kijken. Elke keer zie je wel weer iets anders, wat je eerder niet was opgevallen. Wat ik vooral bijzonder vind is de concentratiebubbel waarin de acteurs zich onderdompelen. Volledig gefocust gaan ze op in hun spel, elke keer weer, dat vind ik zo knap. Dat is natuurlijk hun werk, maar ik zou al in een giechel schieten als ik iets twee keer opnieuw moet doen. Maar ja, daarom ben ik ook geen actrice geworden.
Ook verbaas ik mij na al die jaren nog altijd over de soms verrassende locaties die ze weten te vinden. Plekken die ik als local niet eens ken.
Voordat zo’n scene erop staat, gaat er heel wat planning en afstemming aan vooraf. Alle details moeten kloppen. Het art department neemt ook tijdelijk je huis volledig over. Wat mag wel in beeld, wat niet. Maar dat alles moet ook onder redelijk hoge tijdsdruk plaatsvinden. Een locatie is meestal maar voor een dag beschikbaar, dus tijd om uit te lopen is er niet. En je kunt ook niet de hele dag een weg afsluiten. Om te voorkomen dat fangirls zoals ik de hele dag in de buurt rondhangen, wordt ook niet aan de grote klok gehangen waar ze opnemen, zelfs niet binnen kantoor. Al blijft daar voor mij weinig geheim, ik ga er uiteraard integer mee om.
Tijdens zo’n dag moet je echt over elke handeling nadenken. Je kunt niet zomaar naar het toilet want voor je het weet, loop je door het beeld. Even koffie zetten of water koken voor een kop thee gaat ook niet als de camera draait. En ook bij buitenopnames moet je er rekening mee houden dat je niet de hele tijd er doorheen kunt kletsen. Maar toch neem je dat allemaal voor lief – ik tenminste wel – om deze unieke ervaring van dichtbij mee te maken. Alles wat ze verplaatsen of op wat voor manier dan ook anders inrichten, zetten ze na afloop ook weer netjes terug.
“Toen ik de koelkast opendeed, lag er nog een hand in.”
Ik kan me ook nog herinneren dat een vriend van ons heel droog vertelde dat hij de crew had voorzien van stroom, omdat ze buitenopnames maakten voor hun huis. Ik hing aan zijn lippen, klaar om te smullen van de verhalen over die dag. “Oh maar ik heb gewoon gewerkt hoor. En toen ze klaar waren heb ik de stekker er weer uit getrokken” Tja, niet iedereen is meteen zo ‘starstruck’ als ik.
Nieuwsgierig naar nog meer geheimen over de locaties van Flikken Maastricht? Luister dan aflevering twee van de podcast. De hele serie is trouwens een aanrader. Zo leuk, ik heb ‘m echt gebingeluisterd.
N.B. de foto’s in deze blog zijn van opnames in 2010, 2018 en 2024.
Dus niet van het aankomende seizoen.
