Gisteren was het Vaderdag. Een dag waarop ik mijn social media niet open. Een dag waarvan ik hoop dat ie heel snel voorbij gaat maar die eindeloos duurt. Ook al lijkt alles weer happy happy joy joy de laatste tijd, dat wil niet zeggen dat ik geen moeite heb met dagen zoals deze.
In 2023 vocht ik de hele dag tegen mijn tranen.
In 2024 boekte ik bewust een concert om mijn gedachten te verzetten.
Dit jaar ‘vierden’ we Vaderdag weer ‘gewoon’ zoals elk jaar.
Maar Vaderdag wordt nooit meer ‘gewoon’, hooguit 66,67% van wat het ooit was. Dat ik er nu iets beter mee kan dealen dan twee jaar geleden, maakt het niet minder zwaar. Onlangs hoorde ik een verhaal van iemand die op een gegeven moment vrienden uit het oog verloor omdat deze persoon ‘er nu wel eens overheen moest zijn’. Ik vond dat oprecht zó pijnlijk.
Je mag nooit oordelen over iemands gevoel en al helemaal niet als je zelf niet iets soortgelijks hebt ervaren. Iedereen verwerkt een verlies op zijn eigen manier. Mijn manier is enerzijds afleiding (een concert), maar anderzijds ook ‘sit with it’; er doorheen gaan, het gemis voelen en even lekker janken. Daar kun en mag je anders over denken, maar niet over oordelen. Niks komt harder aan dan zo’n, wellicht goedbedoelde maar ondoordachte opmerking. Als je niet weet wat je moet zeggen, zeg dát dan.
Papa is dan niet meer onder ons, maar ik weet heus wel dat hij even kwam kijken. Want zowel zaterdag als zondag zag ik op verschillende momenten een witte vlinder. En die had ik eigenlijk al een tijdje niet meer gezien. Het gaat goed hoor, pa. Meer dan ooit ben ik me ervan bewust dat ik moet genieten van elk klein moment. Ik zit in mijn “fuck it (ja, sorry), let’s do this” – era zeg maar.
Mijn oom zei laatst “Als ik niet vrolijk ben, verandert dat iets aan de situatie?” Ik was even stil van die opmerking. Wát een krachtige mindset is dat. Je kunt de situatie waarin je terechtkomt niet veranderen, maar de manier hoe je er naar kijkt en hoe je ermee omgaat wel.
Dus: just because I carry it well, doesn’t mean it’s not heavy. Tijdens een gesprek op mijn werk gaf ik laatst aan dat ik blij en trots ben, dat ik niet ben omgekiept de afgelopen drie jaar. Voor mij persoonlijk is mijn grootste overwinning dat ik weer naar Angels kan luisteren zonder meteen in tranen uit te barsten.* Ik voel inmiddels dat het beter met me gaat, maar ik heb me regelmatig afgevraagd of ik weer op hetzelfde punt was beland als in 2016. Voor mijn gevoel zat ik daar namelijk niet ver van af.
Ik vind echt niet elke dag even leuk, zeker niet als het regent of er beestjes in de buurt zijn. Maar in elke dag zit wel iets leuks of iets om dankbaar voor te zijn. Carpe the hell out of that diem. Hoe moeilijk ik het soms ook nog vind. Want reken maar dat ik er geen dag voorbij gaat, dat ik denk “kon ik papa nog maar even bellen om te vertellen dat…”
* oké, kleine disclaimer; dit geldt voor de cd- en Spotify versie, geen idee hoe ik er live op reageer 😉
