Ongeloof. De eerste fase van rouw. Hoewel ik als geen ander weet dat rouw geen fases kent. Vanaf het moment dat een dierbare overlijdt, verandert je leven voorgoed en moet je het opnieuw vorm gaan geven zonder deze persoon. Of een dier. Of een personage in je favoriete serie.
Ja lach maar, maar van alle uitvaarten die ik de laatste drie jaar voor mijn kiezen heb gehad, was die van Floris Wolfs uit Flikken Maastricht toch wel de laatste die ik verwacht had. Toen ik mij in mei 2025 nietsvermoedend aanmeldde als figurant voor seizoen 20 had ik geen idee wat me te wachten stond. De dag van te voren ontving ik de briefing waarin stond: “Je bent gast op een uitvaart. Draag donkere, bij voorkeur zwarte kleding.”
Maar zelfs toen ging er nog niet direct een lampje branden. Want Wolfs kreeg dan wel een klap voor z’n kop, Romeo kreeg een mes in zijn rug in de laatste aflevering van het vorige seizoen. Dus het was nog niet meteen duidelijk wie we zouden gaan begraven. Dat werd het pas toen ik de St. Janskerk binnen liep en een kist zag staan met zijn foto erop. En serieus, ik moest even slikken. Ook al is die kist leeg, ook al is dit allemaal fictie, ook al huppelt een van mijn favoriete Nederlandse acteurs gelukkig nog gewoon rond.
Ergens vond ik het ook mooi, dat ik juist de kans kreeg om op deze manier het tijdperk Wolfs in Flikken Maastricht af te sluiten. Want je kunt er veel over zeggen en schrijven, maar dat ga ik niet doen. Wat mij betreft verdient het personage Flors Wolfs een mooi eerbetoon. Hoe het verder gaat met de serie zullen we wel zien. Al zal het voor mij nooit meer hetzelfde zijn.
Je kunt mij zien in het eerste kwartier (ongeveer) van aflevering twee van seizoen 20. In de kerk, aan de rechterkant in beeld, direct onder het spreekgestoelte. En tijdens de koffietafel, precies tussen Larry en Zitman in. Weliswaar geblurd, maar mijn vriendinnen herkenden mij direct, zonder dat ik hen had ingefluisterd waar ze op moesten letten. Tipje: ik heb een donkergroen colbert aan.
Tijdens de fandag op 18 januari jl. gaf Victor Reinier ons al een kijkje achter de schermen van de afgelopen achttien jaar. Zo weten we nu dat de whisky die Wolfs regelmatig drinkt, eigenlijk lauwe thee is. Logisch, aangezien ik ook al had ontdekt dat koffie op de set geen koffie is maar cola waar de prik ver van af is. En hij kan misschien goed koken, maar tijdens negen van de tien opnames stond hij slechts in een pannetje heet water te roeren.
Ik ben eigenlijk wel nieuwsgierig naar meer van dit soort ‘geheimen’, dus ik nodigde Victor uit voor een Twisted Talk. Zo leuk dat hij hier nog tijd voor wilde maken.
Met de bakken bami die Eva het liefst wegwerkt, doe je Wolfs geen plezier, maar Victor ook niet. “In Amsterdam kun je wel op veel plekken heel lekker Chinees eten. Op de Zeedijk bijvoorbeeld, of dat drijvende restaurant voor het centraal station. Maar als ik naar de Chinees ga, is het meestal omdat iemand anders het voorstelt.” Inmiddels heeft hij ook in Maastricht zo zijn favoriete adresjes. “Ik ben altijd op zoek naar nieuwe restaurants en kan er enorm van genieten. Zo vind ik Fernand heel erg leuk en ook zijn nieuwe zaak, Tous. Ook Bar Beurre vind ik grote klasse; dat zijn twee jonge gasten en die doen het zó goed. Maar als je echt het allerlekkerste wil eten, dan moet je naar Studio!” Haha, ja die staat inderdaad nog hoog op mijn lijstje.
Nu we het toch over eten hebben. In een van de eerste seizoenen gaat Eva lunch halen en komt ze terug met een ‘reden tot zelfmoord’: een simpel zacht bolletje kaas. Wolfs houdt meer van – volgens Eva – een ‘broodje ingewikkeld’. Waar haalt hij die dan? “Ooh zo’n vettig broodje van Bufkes, lekker man!” Haha, bruudsje grillweurs, hilarisch. “Maar als een bijzonder broodje wil, dan moet je naar een klein Italiaans zaakje in de buurt van de Looiersstraat.” Jaaaa, Gemma! Nou, dat meen je niet. Ik ben dus echt fan van de broodjes van La Bottega di Gemma.
Ik hoor dat hij na bijna twintig jaar inmiddels goed is ingeburgerd. Verstaat hij dan ook een woordje Maastrichts? Of misschien spreekt hij het zelfs? Hij verstaat alles, beaamt ook zijn vriendin Sarah. “Maar ik spreek het niet, ik doe het na.” En ik moet toegeven, het klinkt geweldig. Dat zouw ’ns get zien, ’n aoflevering gans in ’t Mestreechs…
Wolfs kwam vanuit Amsterdam naar Maastricht. Ergens in seizoen vier, als hij met Eva in een dorp in het Limburgse Heuvelland loopt, maakt hij de opmerking dat hij gek zou worden van die stilte. Dat herken ik trouwens wel hoor, ik moet altijd een beetje reuring om me heen hebben. Niet teveel, maar net genoeg om het gevoel te hebben dat ik niet alleen ben. Heeft hij daar inmiddels wel de rust voor gevonden? “Een Amsterdammer heeft lawaai nodig om te kunnen slapen. Zoals een tram die langsrijdt. In het begin had ik wel moeite met die stilte, maar je went er ook aan. Ik vind het Heuvelland wel heel mooi. We kwamen er veel, zeker als Pieter van Rijn regisseerde. Ik heb ook leren paardrijden in Cadier en keer, keihard over die heuvels. Dat vond ik echt te gek, hoe harder hoe beter.” Op de vraag of hij dan niet bang was, antwoordt hij: “Nee, als je bang bent, moet je dat niet doen. Een paard is een groot dier, daar moet je contact mee maken en dat doe je niet als je bang bent.”
Tijdens de fandag vertelde hij al over alle stunts die hij zelf (!) heeft uitgevoerd. Als je erover nadenkt, is het bijna bijzonder dat hij niet eerder en op een andere manier aan zijn einde is gekomen in de serie. “Ja. Veel pijn geleden,” zegt ie lachend. “Maar ook heel veel plezier gehad.” Van moordaanslagen en wilde achtervolgingen die eindigen in de Maas tot hangend boven een verpulveraar in de papierfabriek. En vergeet niet alle boeven die hem maar al te graag naar het hiernamaals wilden helpen. Daan de Vos, gespeeld door Thomas Acda, noemde hem in seizoen vijf ‘de man met de vele levens’. Tja, ook die levens zijn een keer op helaas. Op mijn vraag voor welke schurk Wolfs het meest bang was, vraagt Victor mij “Wie denk jij?” Ik denk Eddie, want dat vind ik zelf echt wel het engste personage tot nu toe. Wrong answer haha. “Eddie was wel krankzinnig en gevaarlijk, maar niet hét gevaarlijkst. Iemand die gek is, is minder gevaarlijk dan iemand die al zijn intelligentie inzet voor dood en verderf. Jens Bols was meedogenloos en ongrijpbaar. Dat zie je ook aan de manier waarop hij uiteindelijk Fleur doodschiet.”
Klopt ja, Bols was ook wel een enge. Oké, even iets leukers dan. Er kwamen ook veel bekende gezichten voorbij in ruim 200 afleveringen. Van Andre Rieu en Jan Smit tot Piet Römer. Wie vond je de meest bijzondere gastacteur? Daar hoeft hij niet lang over na te denken: “Piet Römer! Dat vond ik spannend, maar ook zo fijn om samen met hem te doen. We zijn toen samen met de trein naar Maastricht gegaan.” Dat lijkt me ook heel speciaal, Vledder en De Cock waren toch ook een bijzonder duo. En hoe verwerk je een concert van André Rieu op het Vrijthof in een aflevering? “Ja dat is heel knap gedaan door de productie. Heel leuk ook dat een icoon als André mee wilde doen. En (toenmalig) burgemeester Leers.” Die werd op de bon geslingerd door Romeo, fantastisch.
Zoveel herinneringen… Victor denkt er met heel veel plezier aan terug. “Van alle rollen die ik heb gespeeld, heb ik veel lol gehad. Maar Wolfs is wel het grootste geschenk. Die man zit zo complex in elkaar, met zijn driftbuien en niet kunnen omgaan met zijn emoties. En ik heb natuurlijk ook mogen schrijven, regisseren en meedenken over de verhaallijnen. Ik kijk terug op een hele mooie tijd.”
Dan tot slot de vraag die ik altijd stel: ben je Team Tent of Team Vijf Sterren? “Nou, als ik met m’n dochter op vakantie ga, dan ben ik echt wel Team Tent. Omdat ik zie dat zij dat het allerleukste vindt. Maar zelf… Tja, als ik écht moet kiezen, dan toch wel sterren. Al is vijf misschien wat veel.”
En wat zou Wolfs zijn, denk je? “Ja, dat antwoord weet je zelf vast ook wel.” Klopt. Wolfs zie ik niet echt in tentje kamperen. “Die hoeft daar geen seconde over na te denken. Dat is ook een beetje een opschepper en een praatjesmaker. Daarom is het zo leuk om hem te spelen. Met z’n grote bek.”
Och wat ga ik hem missen, die Wolfs. Een charmante rechercheur, altijd strak in het pak en met zijn cowboylaarzen (ik heb er een zwak voor haha). Af en toe tegendraads, eigenzinnig en soms zelfs een beetje eng. Maar vooral rechtvaardig en beschermend. Een grote mond maar een klein hartje. Forever in ours, lonely Wolfs.
Foto credit uitgelichte afbeelding (bovenaan deze blog): Sarah Kuiper
