Het is 24 graden en met een warmtepleister op mijn rug en mijn giechel vol met paracetamol, waggel ik over de boulevard. Die zon op m’n kop doet zo goed. Ik begrijp werkelijk niet dat mensen vrijwillig die witte ellende opzoeken. Overwinteren op Tenerife is een doel op zich.
Op basis van bovenstaande passage kun je je nu twee dingen afvragen:
1. Waarom waggel je, Steef?
2. Waarom Tenerife en niet Italie?
Antwoord 1: ouderdom 😜 Whahahaha. I wish! Nee helaas een onderschat kratje van AH dat de bezorger niet binnen wilde zetten. Waardoor ik door mijn rug ging en in combinatie met mijn labiele enkel al een paar weken verkeerd loop. Met pijn in mijn rug en een dikke enkel tot gevolg. Ik kan je zeggen dat daarmee 4,5 uur opgevouwen zitten in een TUIfly (touristfly) vliegtuig geen vijfsterrenervaring is. Aldus de warmtepleister, paracetamol en het waggelen.
En waarom waggel ik dan niet in Italië rond maar op een Spaans eiland? Antwoord 2: vanwege de temperatuur. Niks meer en niks minder. Italië is in de winter nou eenmaal net iets te onzeker qua weer. Zelfs in het zuidelijke Puglia.
Maar dat neemt niet weg dat ik mijn dosis dolce vita toch wel binnenkrijg. Op onze eerste avond was het buffet namelijk Italiano. Dus daar proostten we op met een Spaans biertje en een sangriaatje. Mijn dagelijkse cappuccino verving ik maar door een caffe con leche want elke dag een toef slagroom op je koffie is niet echt bevorderlijk als je de rest van de dag niet veel meer doet dan liggen en lezen. Afgewisseld met een therapeutisch rondje ballen ontwijken in het (verwarmde!) zwembad. Ik had serieus geen behoefte om erop uit te gaan of te shoppen. Kun je nagaan hoeveel pijn ik heb gehad.
Maar die trotseerde ik dus één middag voor een paella-lunch met uitzicht op de zee. Bij ons favoriete-restaurant-sinds-vorig-jaar. Ik wipte ook meteen even binnen bij Ale-Hop, mijn favoriete Spaanse winkelketen met teveel onzindingen die ik allemaal niet nodig heb, maar wel de allerleukste notitieboekjes. Elk jaar mag ik er één kopen van mezelf. Om de noodvoorraad aan te vullen.
Het leukste vind ik de exemplaren met Spaanse spreuken op de cover. Terwijl de mannen ongeduldig buiten staan te wachten, ben ik druk aan het Google Translaten en te bedenken welke ik dit keer het meest toepasselijk vind. Realizza i tuoi sogni. Ja, die lijkt me wel wat. Roze cover, gouden letters en iets met dromen realiseren. “Dat Spaans lijkt wel verrekte veel op het Italiaans” denk ik nog bij mezelf.
“Dat IS Italiaans” zegt Saskia doodleuk als ik haar bij terugkomst mijn nieuwste aanwinst laat zien. En ook Spaanse juf Wendy moet lachen: “Het lijkt er inderdaad wel veel op: Realiza tus sueños.”
Nou, toch weer wat geleerd, naast ola en gracias. Want dat zal wel moeten, als ik hier ooit langer dan een week wil verblijven. Voor nu redden we het nog met een weekje zon tussen de kou en sneeuw door, maar over een X aantal jaren hoop ik daar toch minimaal een maand van te kunnen maken. Dat is het grote voordeel van al je werk kunnen doen op een laptop met internetverbinding.
Een droom zonder plan is slechts een wens. Die zou ook zo op een boekje kunnen trouwens. En dus zette ik de afgelopen maand de eerste stappen (ha ha pun intended) richting die droom: ik meldde me aan voor de Pitch Club van Yasmine Esser. Whoohoooo! Een megagrote investering voor mij die ik al heel lang wil doen maar nooit durfde. Toch was er iets in me dat zei “Als je dit nu niet doet, ga je het nooit meer doen.” Dus, met volle angst vooruit. Ik heb namelijk een hoofd vol ideeën en het is heel leuk om die in gratis blogs te blijven stoppen. Maar daar kan ik niet mee overwinteren. Zelfs met een boek per jaar zou me dat niet lukken. Maar hoe geweldig zou het zijn om mijn ideeën terug te lezen in artikelen in tijdschriften die je in de winkel kunt kopen?! Dát is wat ik de komende weken ga leren en natuurlijk neem ik je mee in dit avontuur.
Follow your dreams. They know the way.
Oh ik heb toch zo’n talenknobbel he 😜
