“Heb je Veurssen echt gegoogeld? Hahaha top!” Oké, ik word gewoon uitgelachen door mijn collega-UMer-met-een boek. Maar ja, je bent reisblogger met de topografische kennis van een (prinses op de) erwt of niet he. Ik heb immers ook een imago hoog te houden.
Veurssen is het fictieve dorp, bedacht door UM collega Cyriel Heuts, waar zijn roman Vrijhaven zich afspeelt. “Ik wilde vooral de typische sfeer van een Limburgs dorp creëren. Een sfeer die iedereen herkent, maar niet specifiek één dorp. Omdat je dan altijd, bewust of onbewust, feiten gaat controleren en dat leidt af van het verhaal.” Een slimme zet en dat klopt. Want ik zat me ook af te vragen welk dorp hij bedoelde. Het kwam me allemaal zo bekend voor. Welk dorp heeft er nou geen centraal plein waar zich alles afspeelt, een Kloosterstraat en een eeuwenoude boom als herkenningspunt? En niet te vergeten een (gepensioneerde) buurtwacht die alles in de gaten houdt en overal van op de hoogte is. Hij moest toch vast wel dit of dat dorp voor ogen hebben gehad…
Nee Steef, als je “Veurssen” intypt in de zoekbalk, dan krijg je vrijwel alleen resultaten die over Cyriels boek gaan. Dat doet ie goed. Net zoals gewoon op de plank liggen in ‘s werelds mooiste boekhandel en dáár zijn presentatie houden. Die ik nota bene gemist heb, hoe dan?! Hoog tijd voor een onderonsje want ik wilde hier wel meer van weten. Hoe is zijn schrijfproces geweest, hoe kwam hij op het idee en hoe lang heeft hier (stiekem?) aan gewerkt? Bovendien vind ik dat schrijvers onder elkaar, en in het bijzonder UM-ers met een boek, elkaar natuurlijk moeten steunen!
Boekenruil
Dus ik stelde voor om boeken uit te wisselen. Probeerde ik een paar jaar geleden nog angstvallig voor collega’s geheim te houden dat ik een blog had, tegenwoordig grijp ik elke gelegenheid aan om iemand een boek in z’n handen te duwen. Ik ben dan ook je grootste cheerleader, of je dat nou leuk vindt of niet, he Cyriel 😜
Want ik weet hoeveel het kan betekenen als mensen enthousiast worden van je boek en dat enthousiasme ook (blijven) delen. Dromen zijn er immers om na te jagen, niet om te blijven sluimeren. Was het voor Cyriel altijd al een droom om een boek te schrijven?
“Ik was vroeger al veel met schrijven bezig. Schreef onder andere voor de schoolkrant en in de tijd dat horrorfilms zo populair waren, mijn eigen horrorverhaal. Kun jij je dat nog herinneren, die tijd dat iedereen fan was van horror?” Nee sjat, ik was maar fan van 1 ding 🤣 #fangirlforlife. Hij lacht me weer toe, zullen we maar zeggen.
Zelfspot is dan weer mijn unique selling point. Net als mijn eerlijkheid. En dat vind ik leuk om terug te horen, dat dit gewaardeerd wordt. “Veel reisbloggers proberen je als lezer juist te overtuigen van de mooiste plekjes op aarde. Jij schrijft gewoon dat je liever op een bedje aan het zwembad ligt te lezen.” Klopt, is absoluut zo. En bij voorkeur in een hotel waarvan ik al weet dat het goed is. Why change a winning formula?
Maar even terug naar de schoolkrant en verhalen schrijven. Hij biecht trouwens op dat hij nachtmerries kreeg van zijn eigen verhaal. Dus dat ie goed kan schrijven, is zeker. Toch koos hij, net als ik, niet meteen voor een carriere in de journalistiek of de schrijfwereld. Na een studie rechten in Maastricht en in Amsterdam belandde hij in de advocatuur. Uiteindelijk verruilde hij de rechtszaal voor de nieuwsredactie en werd hij journalist bij AT5 en L1 voor radio en televisie. Toen hij daar ook artikelen voor de website moest schrijven, kroop het bloed waar het niet gaan kan.
“Als je echt wilt schrijven, moet je weten hoe een goed verhaal is opgebouwd. Qua structuur, personages en plot.” Daarom volgde hij een cursus van een half jaar bij Querido in Amsterdam. Daar zag zijn cursusleidster potentie in de opzet van zijn verhaal. Ze bleef hem verder begeleiden en bracht hem in contact met een uitgever.
And then BAM! Acht jaar later ligt je boek gewoon in de winkel. Nu kun je acht jaar lang vinden, maar als je gewoon een fulltime baan en een sociaal leven hebt, dan vereist het heel wat avonduren en toewijding om Project Boek tot een succesvol eind te brengen. Hoeveel mensen roepen niet dat ze “ooit nog eens een boek zouden willen schrijven maar geen tijd hebben”. Maar als je iets écht wilt, dan vind je een manier en maak je tijd.
En het is nog een verdomd goed boek ook. Misschien niet een die ik meteen zou kiezen op basis van de titel of de kaft, want I do judge a book by its cover (roze en Italie in de titel). Maar dit verhaal grijpt je vanaf pagina één. De hoofdstukken zijn lekker kort en eindigen telkens met een soort cliffhanger waardoor je denkt “oké, nog eentje” en voor je het weet ben je over de helft. Wat mij betreft Vijfsterren Steefproof 👌🏻
Vrijhaven (ISBN 9789493465053 | €22,50) bestel je via je lokale boekhandel of hier*.
En dan over Vijf Sterren gesproken… Wat vond Cyriel van mijn boek?
“Take That is wel een rode draad in je leven he” begint hij lachend. Yep, guilty and not sorry. Hij blijkt oprecht geïnteresseerd te zijn in het Verenigd Koninkrijk en dat vind ik leuk, want dat hoor je echt niet vaak. Wie gaat daar nou naartoe op vakantie, want het regent het er altijd. Pislink werd ik vroeger altijd van die opmerking. Engeland staat voor mij gelijk aan stressvrij op vakantie gaan haha. Geen taalbarrière en altijd op m’n hoede voor het geval Mark Owen de hoek om komt gewandeld. I’ll keep it in mind voor toekomstige content en inspiratieblogs.
Ook herkent hij mijn allergie voor Nederlanders op vakantie. “Mijn partner en ik schakelen ook altijd over op Maastrichts, zodra we Nederlands om ons heen horen!” Of je bestelt gewoon razendsnel vorrei un cappuccino, per favore! in je beste Italiaans.
Eerlijk, grappig en herkenbaar. Als ik dat mag noteren als review over mijn boek, krijg ik vijf sterren in mijn ogen. Van trots. Dank je wel Cyriel, voor je boek en onze gezellige gesprekken. En mocht je nog advies nodig hebben qua content planning, dan hoor ik het wel he 😜
*affiliatelink; als je via deze link uiteindelijk iets koopt, ontvang ik een klein percentage van de omzet
