Hij riep me… En ik viel als een blok voor ‘m. Dat was in augustus 2022, toen we op vakantie waren in Oostenrijk. Of all places. Wat moest je daar nou? Ja, I know. Ik kon wel een leuke blogreeks maken over die zomer dat ik vreemd ging.
In het Engels zeggen ze dan zo mooi “It was then when we first laid eyes on each other”. Daar in dat Oostenrijkse winkelcentrum in Villach zagen we elkaar voor het eerst. Ik zag ‘m, hield ‘m in mijn handen en beloofde mezelf plechtig dat ik deze mocht kopen als ik voor het eerst het jaar met een positief resultaat voor Your Twisted Sister zou afsluiten. Little did I know, dat dit al het daarop volgende jaar, in 2023, zou gebeuren. Maar vervolgens vond ik het zonde om mijn volledige winst in een keer uit te geven aan een nieuwe tas.
Dus ik kocht een alternatief. Een afgeprijsde Italiaanse leren parel bij Zalando, waarvan ik ook nog een kortingsbon voor mijn verjaardag van had. Zo’n koopje, dat het bijna strafbaar zou zijn als ik die niet had gekocht. Sindsdien gebruik ik die voor elke opdracht waar ik voor op pad mag. Hij is mooi, handig en ik ben er blij mee maar hij is niet Marc.
Marc bleef al die jaren op me wachten. Bij elk bezoek aan de Bijenkorf in Maastricht ging ik even kijken. Hoewel ik in eerste instantie in Oostenrijk mijn oog had laten vallen op de tijdloze zwarte variant, zat er inmiddels ook een cognackleurige in de collectie en die vond ik nóg mooier.
Omdat ik mijn Twisted Sister opbrengsten vrijwel direct terug investeer in mijn bedrijf en voorraad boeken, besloot ik om al m’n verdiensten van Vinted en Sellpy maar eens apart te zetten in een potje. Als mensen blijven afdingen op items van vijf euro zet het niet heel snel zoden aan de dijk, maar na drie jaar kwam mijn doelbedrag langzaam maar zeker in zicht.
In de Bijenkorf-app had ik cognackleurige Marc inmiddels opgeslagen als favoriet, zodat ik ‘m niet uit het oog kon verliezen. Regelmatig checkte ik of hij nog beschikbaar was; in de winkel in Maastricht of online. Zo ook begin december 2025. Toen zag ik ineens dat ie in prijs was gedaald… En niet zo’n beetje ook!! En dat bedrag had ik inmiddels wél al gespaard.
Ik had accuut een dilemma. Want ik was nog helemaal erop ingesteld dat ik nog meer dan 100 euro moest sparen, maar nu had ik ‘m gewoon al bij elkaar. Wat moest ik nu doen? Erwin was nog helemaal niet op de hoogte van mijn financiële planning dus als ik ineens met zo’n tas op de proppen kwam, zou hij een rolberoerte krijgen. Zelfs nog van dit bedrag. Mijn moeder moet ik op zo’n moment niet op advies vragen, die zegt meteen “doen!” Dus ik overlegde met mijn Sisters. Die zelf nooit zo’n bedrag aan een tas zouden uitgeven, maar mijn liefde wel begrijpen. “Je hebt ‘m verdiend, Steef. Je hebt er drie jaar lang de blaren voor op je vingers geschreven*. En Erwin komt er wel overheen.”
That’s what Sisters are for. Diezelfde avond had ik mezelf overtuigd dat ik mijn spaargeld mocht uitgeven. En wat deed het universum op dat moment? Die liet de prijs nóg verder zakken zodat ie nu voor DE HELFT van de oorspronkelijke prijs beschikbaar was. Mijn hart schoot in mijn keel. Dit was mijn moment. Van dilemma naar ticketstress. Alsof ik zonder queue door het ticketsysteem was gekomen en nu zonder problemen front row kaarten had weten te bemachtigen. Nu snel in m’n mandje doen en afrekenen.
Twee dagen later zou PostNL mijn bestelling bezorgen. Normaal gesproken zet ik pakketjes nog wel eens om naar een afhaalpunt, als dat beter in de planning past. Dit keer wilde ik echter geen risico lopen. Ik paste mijn agenda aan en zat nog net niet voor de deur, naast de brievenbus. Voor de bezorger was het gewoon het volgende pakket dat ie afleverde, voor mij een champagne moment.
Ook het uitpakken werd bijna ceremonieel. Bij het verwijderen van elk stuk plastic en beschermfolie viel ik van de ene ‘oeh’ in de andere ‘aah’. Ik vind dit zo mooi en ik kan hier zo van genieten. Het zou bijna zonde zijn om hem te gebruiken. Maar daar moet ik dus overheen stappen. Want Marc verdient het om mee eropuit genomen te worden.
Deze tas staat voor mij voor zoveel: trots, doorzettingsvermogen, mijn dromen najagen en weten dat ik alles kan bereiken wat ik ambieer. En natuurlijk ook “luxe is een keuze”. Want laten we wel wezen; ik had het ook de rest van mijn schrijverscarrière bij mijn Zalandootje kunnen houden. Dat is ook nog steeds een prima tas. Maar het is niet Marc. What’s in a name, ey 😉
*niet helemaal correct, want zwart-wit gezien is het geen Twisted Sister omzet maar Vinted vangst. But who cares?
