“Steunen jullie me? Of vinden jullie ook dat ik moet afkicken?” Natuurlijk steunen we je! – beantwoorden ze alledrie bijna synchroon in onze groepsapp.
My Twisted Sisters always have my back ánd my birthday.
Ergens in september was het weer eens zover. Hoewel ik net een nieuwe had – want mijn allerliefste peettante was net overleden en ik voelde me k*t dus dan ga ik shoppen – verloor ik m’n hart alweer aan een prachtexemplaar. Eentje waar ook een laptop in past en dus ideaal is voor het werk. De potentiele nekklachten van een laptoptas over één schouder negeer ik even voor het gemak. Natuurlijk ben ik me er van bewust dat ik een gat in mijn hand heb, zo groot dat mijn man zich wel eens afvraagt hoe ik uberhaupt kan schrijven, maar come onnn the universe is testing me met twee onweerstaanbare modekleuren dit seizoen: chocoladebruin en diep, donkerrood/aubergine. Ik kán bijna niet anders dan twee tassen kopen slash cadeau krijgen dit najaar.
Elke zichzelf respecterende, Instagrammende office girlie kent ze, die tassen van dat dure Franse merk die helemaal hip en trending zijn. In verschillende formaten ook nog. Mijn Fashion Sister uit Berlijn in ieder geval wel en ik voelde meteen connectie toen ik een collega op het werk ermee zag lopen.
Ik laat m’n geld met liefde en weloverwogen achter bij een designer, maar wel eentje die ik over 10 jaar nog mooi vind. Daarom heb ik Gucci (my precious) en vult mijn Marc Jacobs potje zich gestaag. Ik ben er trouwens nog niet, dus koop mijn boek! Of huur me in voor een blog! Ik kom met mijn schriftje in mijn favoriete interviewtas van het moment graag bij je langs.
Maar goed, ik ben dus niet iemand die elke dag dezelfde tas draagt. Ik houd ook niet van die rugzak naar m’n werk waarmee ik niet opval tussen de studenten, ook al is die beter voor mijn nek. Ik wissel af, en de ene week wat vaker dan de andere. En zolang ik what’s in my bag filmpjes blijf bekijken, blijven ze in mijn algoritme zitten en dus wil ik ook zo’n tas. Ik hoef geen echte maar wil ook geen ordinaire nepper van plastic. Dan eentje die er qua stijl op lijkt en van echt leer is. Echt, ik HOU van de geur van leren tassen.
Elke vakantie in Italië is het prijs en elke keer dat ik een bezoekje breng aan Calbasa Fashion & Shoes voelt Erwin de bui alweer hangen. De vraag is niet óf ik ergens mee thuis kom, de vraag is waarmee. Maar ze hebben ook elk seizoen zó’n mooie collectie en een matching tas bij je outfit, wie wil dat nou niet? Dus hoewel ik me tijdens het Veurpreuve event waar ik zelf stond met mijn boek nog wist te beheersen – eerst verkopen, dán pas kopen – ging ik daarna voor de bijl. En bleef dit snoepje in mijn hoofd hangen:
Material Girl
Bij mij hoef je nooit te vragen of ik nog wensen voor mijn verjaardag heb, want ik hoef het lijstje op mijn telefoon maar te openen. Cadeaubonnen gaan ook nooit over de vervaldatum, die branden bijna uit mijn portemonnee. Dus op het moment dat ik deze parel spot, deel ik hem in onze Twisted Sister groepsapp. Not me die in september aftelt naar haar verjaardag in november…
Het is dat ik het na onze verjaardagslunch niet meer redde, maar de dag daarna stond ik nog net niet te springen van blijdschap bij de kassa van Calbasa. Als een kind zo blij haar verjaardagsgeld en “oude” cadeaubonnen in te wisselen. Ik ben en blijf gewoon een meisje dat blij wordt van mooie, nieuwe spullen.
En voor wie denkt “Steef, dat is toch precies dezelfde tas??”…
They’re SO different!
