One dream, one goal. One prize, one soul

Kaarten voor concerten en theatervoorstellingen koop ik lang, lang van tevoren. Voor deze specifieke voorstelling exact een jaar en een dag. We will rock you komt weer. Dit keer met een tour, dus geen vast theater zoals het Beatrix in Utrecht, waar we hem de vorige keer zagen. En als een musical een Limburgse première heeft in Maastricht, dan wil ik natuurlijk kaarten voor die datum.

Sinds ik eenmaal zo’n premièrevoorstelling heb meegemaakt, wil ik niet meer anders. De een (ik) is er nou eenmaal net wat gevoeliger voor dan de ander (mijn man en hele schoonfamilie). “Ik regel de kaarten wel!” roep ik tijdens de paasbrunch in 2025, want zodra we overeenstemming hebben bereikt dat we hier een familie-uitje van maken, wil ik het niet aan het lot overlaten dat ik op rij 21 terecht kom.

Gisteravond was het eindelijk zover. Uiteraard was ik al weken bezig met mijn outfit en had ik zelfs bijna een T-shirt van Queen ervoor gekocht. Toch werd het mijn “Good girls go to heaven, (Twisted) Fangirls go backstage”-shirt met Concert Sister op de rug. Bij de ingang nog even snel een selfie maken met de bus (want straks is het donker en dan kan dat niet meer) en dan de loper op. Hij is goud dit keer! Oh, ik hou hiervan. Bij binnenkomst krijgen we een polsbandje. Hou ik ook van. Deze heeft lampjes, die meegaan met de muziek. Met een glaasje bubbels proosten we op een mooie avond. Ik ben zo benieuwd, ik kan niet wachten!

We zitten op rij 4, dus lekker vooraan en extra beenruimte. Tja, dat krijg je he, als je mij de kaarten laat regelen. Vanaf de eerste minuut zit ik er meteen lekker in. Wat klinkt een live band toch altijd heerlijk. Meezingen mag, maar wel braaf blijven zitten Steef. Ik ben niet de enige die daar moeite mee heeft als ik zo om me heen kijk. Ik geniet oprecht, van de steengoede muziek en van het verhaal. Dat heeft natuurlijk een upgrade gekregen naar de huidige tijd en met een lekker wat steken onder water naar sommige politieke figuren. Dat kan ik wel waarderen.

Van bijna elke voorstelling die ik bezoek, schrijf ik tegenwoordig een blog. Waarvan akte. Soms gooi ik er ook nog een interviewverzoek tegenaan. Dat had ik dit keer niet vooraf gedaan, maar me uiteraard wel een beetje voorbereid wat ik aan de castleden zou kunnen vragen na afloop van de voorstelling. Maar het inmiddels bekende “trapmoment” maakte in drie minuten meteen duidelijk dat mijn fangirlhart het toch weer won van mijn journalistieke voorbereiding. Want ik plaats van vragen te stellen, liep ik tegen hoofdrolspelers Brecht van Arnhem (Galileo) en Magtel de Laat (Scaramouche) juist te blaten hoe geweldig ik de voorstelling vond en zelfs die van 2011 overtrof. Dus ik kan je niet vertellen welk nummer ze nu het allerleukste vinden om te zingen. Ik heb wel weer een paar mooie foto’s voor in mijn boekje.

En weet je wat ik nou zo grappig vind? 15 jaar geleden zagen we deze voorstelling op 24 april. Toen vierden dat we een jaar getrouwd waren. Dit jaar zagen we hem de dag voor onze 16e trouwdag. Je zou bijna zeggen “It’s a kind of magic…”