Mijn val met de fiets waarbij ik mijn enkel op verschillende plaatsen brak, was afgelopen vrijdag acht jaar geleden. Toch kan ik het mij nog herinneren als de dag van gisteren en heb ik er een tic voor het leven aan overgehouden. De datum staat in mijn geheugen gegrift en elk jaar rond deze tijd ben ik extra voorzichtig.
Je moet je angst in de ogen kijken om hem te kunnen overwinnen.
Nou geloof me, ik doe al 7,5 jaar niks anders. Ik had mijn fiets ook in een hoek kunnen smijten en er nooit meer naar kijken. Het bewuste exemplaar heb ik ook de deur uit gedaan maar een half jaar na mijn ongeluk kocht ik toch een nieuwe.
Ik fiets omdat het moet. Omdat ergens geen bus komt. Omdat ik autorijden nog net een tikje erger vind. Maar niet omdat ik het leuk vind of omdat het sneller is. Want ik ben echt niet sneller op de fiets, ik fiets echt op mijn gemak.
“Waarom koop je geen e-bike Steef?” Los van het feit dat ik mijn geld liever aan iets anders uitgeef (een Tote Bag van Marc Jacobs of concertkaarten bijvoorbeeld), vind ik dat dus helemaal niks. Ik probeerde ooit die van een vriendin uit maar dat gaat me dus echt veel te hard. En als ik te hard ga – zoals bergaf – rem ik af, word ik wiebelig en ben ik gewoon bang. Wat ik versta onder “hard” valt voor man en zoonlief nog steeds in de categorie “sloom”. Ook kan ik er niet meer tegen als iemand naast me fietst, zelf mijn man niet. En in straten met kinderkopjes stap ik het liefste af.
Een tijd geleden gingen we met de fiets naar een concert in de Muziekgieterij in Maastricht. Aangezien het niet het geen optreden was waarvoor ik na afloop bij de artiesteningang ga wachten, wilde ik eigenlijk naar huis. Maar de groep waarmee we op stap waren, wilde nog een drankje doen in het centrum van de stad. Mijn eerste gedachte was om de fiets gewoon daar in de stalling te laten staan en later terug te lopen. Maar de rest dacht er anders over en dus voelde ik groepsdruk: fietsen over de Boschstraat en de Markt.
Als je bekend bent in Maastricht, dan weet je dat de stenen in bovengenoemde straten een halve meter uit elkaar liggen. Ik fiets hier dus NOOIT en zelfs als ik loop moet ik al opletten dat ik mijn nek niet breek. Maar goed, ik ben ook geen standaard Nederlander wat fietsen betreft. Ook niet wat vakanties en Hollandsche pot betreft, maar dat zijn andere blogs.
Anyhow, we fietsen dus over de Boschstraat; Erwin rijdt naast me en ik houd mijn stuur krampachtig vast terwijl mijn ogen gericht zijn op lallende voetgangers die onverwachte bewegingen maken. Hij wil achterom kijken om te checken of zijn achterlicht wel brandt, maar maakt daarmee ook onbewust een lichte draai met zijn stuur. Ik gil het uit in blinde paniek en van schrik. I don’t care if people are watching. Maar ik ben er op dat moment he-le-maal klaar mee; met fietsen en met die kinderkopjes. Trauma 2.0 komt weer helemaal boven. Ik stap af en loop verder.
Ik ben niet altijd de brave burger hoor, op fangirlgebied zeker niet haha. Maar als het op fietsen aankomt wel. Ik sjees niet nog even door om het oranje stoplicht mee te pakken. Ik neem geen rotonde tegen het verkeer in. Ik heb beide handen braaf aan mijn stuur en als ik mijn mobiel wil checken dan stop ik. En als ik ook maar twijfel of ik voorrang ga krijgen, hou ik al in. Ga maar voor, ik heb geen haast – want ik vertrek op tijd als ik moet fietsen.
Hoe banger je bent, hoe groter de kans is dat je valt.
Dat zal zeker zo zijn maar van die wetenschap word ik echt niet minder bang. Als we met z’n drieën fietsen, kijken de mannen de hele tijd achterom om te checken of ik het nog een beetje bijhoud. Superlief natuurlijk, maar ook daar word ik nerveus van. Want dan ben ik weer bang dat zij vallen. Let maar op je eigen weg, dan let ik op de mijne.
Of nog beter; fietsen jullie maar, ik ga wel met de bus.
