“Hi, I’m Steef and I’m a bagaholic”
Jullie: “hi Steef!”
Heeft ze nou alweer een nieuwe tas gekocht in Italië?! Natuurlijk! This is how we roll: mijn zoon koopt een (ieder jaar groter wordend) miniatuur, mijn man koopt wijn, ik koop een tas. En soms nog een sleutelhanger, een patch voor op m’n rugzak, een paar schoenen en eventueel een schriftje. Maar dat terzijde.
Een tas, want: een tas past altijd. Schoenen meestal ook maar probeer je bezwete kadaver maar eens in een Italiaans jurkje te wurmen in zo’n klein pashok (vaak zonder spiegel). Ziet er meestal op de pop een stuk leuker uit.
“Why do girls need so many bags? You just buy one, put all your stuff in it and that’s it…”
In mijn lievelingsfilm aller tijden – The Devil wears Prada – snapt Nate (het vriendje van hoofdpersoon Andy) niet waarom de meiden enthousiast worden van de nieuwste Marc Jacobs tas. Ik kan ook op slag verliefd worden op een tas. Maar als ik géén klik voel, dan loop ik ook net zo makkelijk weer een winkel uit.
Ik zoek er niet bewust naar op vakantie. Want mijn ervaring is altijd wanneer je specifiek op zoek bent naar iets, je het juist niet vindt. Soms heb ik wel iets in mijn hoofd maar dat is dan geen missie. Ik weet wat ik zocht, op het moment dat ik het zie. Dan * klikt * het. Manifesteren zoals bij de Action zeg maar. Je had niks nodig, maar komt toch met een tas vol meuk naar buiten.
Het allerleukste vind ik de Italiaanse marktjes, waar de meest uiteenlopende dingen naast elkaar worden verkocht. Van salami tot onderbroek voor Bridget Jones. Het is een soort schatzoeken want vaak zijn de tassen lelijk en namaak. Maar soms val je met je neus in de boter en weet je niet waar je moet kijken.
Mijn hart smelt als er dan een nonna op me af komt gevlogen die me in rap Italiaans probeert te overtuigen welk model of welke kleur het beste bij me past. Ze ziet de hunkering in mijn ogen. Vorig jaar zag ik haar bedenkelijk naar mijn bagstrap met “Steef” kijken… “Sono Stefania” beantwoordde ik haar blik. “Aaaaaah dimmi Stefania… bla bla bla bella bla bla” en vervolgens was ik de draad weer kwijt.
Italiaans leer is mooi, het ruikt heerlijk en hoeft niet duur te zijn. Nepleer kopen vind ik – ook in Nederland – echt zonde van mijn geld. Ik koop zeker wel eens een tas die niet van leer is, maar die is dan ook duidelijk van een ander materiaal zoals textiel of nylon.
Bestaat de ideale (vakantie) tas?
Voor elke vakantie of korte trip ga ik weer in overleg met mezelf: welke tas neem ik mee? Met regelmaat ben ik ervan overtuigd dat ik eindelijk de perfecte tas heb gevonden, maar laten we eerlijk zijn; die bestaat niet. Want na verloop van tijd kom ik wel weer een exemplaar tegen dat ik écht nog niet heb en perfect is voor… (vul zelf maar in).
Handtassen, schoudertassen, crossbody tassen… Mijn kast puilt inmiddels wel lichtelijk uit en soms krijg ik keuzestress van mijn eigen collectie. “Waar heb ik vandaag zin in??” Ze zijn namelijk allemáál leuk en mooi. De exemplaren waar ik op uitgekeken ben of die na verloop van tijd toch niet zo handig leken als ik in eerste instantie dacht, belanden ook regelmatig op Vinted.
En dan heb ik het nog niet eens gehad over mijn “werktassen” want oh-em-effing-gee wat zijn die laptoptassen die je van je werk krijgt toch spuug- en spuuglelijk. Sorry, not sorry boss. Ik heb de mijne achterin een kast op zolder gesmeten en daar blijft die liggen tot ik hem weer moet inleveren hahaha. Nee, nog voordat de laptop er überhaupt was, stond er al een rugzak (😳) en een schoudertas klaar om hem op te vangen. Maar op dat gebied heb ik ook lang moeten zoeken naar een goed exemplaar. Want ik wil er niet als een middelbare scholier bij lopen. En een rugzak én sneakers, dat ga je alleen zien als ik de grotten in ga ofzo…
Dus even terug naar die ideale tas. Ondanks dat er dit jaar weer een kocht*, kan ik na vier zomers wel concluderen dat ik inmiddels een favoriet heb, namelijk – uiteraard – Mijn Italiaan: mijn Brandina. Gekocht ik de zomer van 2021 (tevens het laatste jaar dat we daar waren) in Rimini. In 2019 werd ik al verliefd op het merk – dat vrijwel uitsluitend te koop is in winkels aan de Adriatische Riviera – maar toen had ik al een andere tas gekocht dus moest ik ‘m laten staan. In 2020 spoelden we als zoveel anderen onze zomervakantie door de plee dus toen we in ‘21 terug gingen stond er één ding bovenaan het lijstje: een Brandina tas.
Hij heeft echt het perfecte formaat; groot genoeg voor alle paspoorten, reispapieren en EHBRS (eerste hulp bij reizen met steef) maar ook klein genoeg om mee te nemen tijdens een dagje uit. Het hengsel kan over je schouder, maar als je hem in je hand houdt, sleep je hem niet over de grond en hij heeft een rits, die mis ik vaak bij Italiaanse tassen. En hij is zelfs gemakkelijk schoon te houden, omdat hij gemaakt is van hetzelfde stof als de Italiaanse strandbedjes. Het enige nadeel is dat de witte randen na vier jaar een beetje viezig zijn geworden, van alle uitstapjes en zonnebrand. Zover komt het meestal niet haha.
Terwijl ik sta in te pakken, praat ik vaak in mezelf en vink ik mentaal mijn lijstje af. Het zou zo een What’s in my bag of Pack my travel bag with me-video kunnen zijn. Al vraag ik me oprecht af hoe die Tiktokkende Gen Z-ers elegant rondlopen met zo’n loeizware hutkoffer aan één arm, als ik zie wat ze allemaal meesjouwen. Dan voel ik soms op weg naar mijn werk alsnog een scholier, als ik onhandig loop te doen omdat mijn haren weer eens vast zitten onder het hengsel, of mijn tas uitpuilt van het eten. Ach ja, gelukkig kan ik daar wel leuk over schrijven.
*bij een nonna die helemaal in haar nopjes was toen ik uiteindelijk de gouden versie koos, nadat ze me alle beschikbare kleuren had laten zien… “Ik wist het, ik zei het he, golden girl, golden girl!” In het Italiaans dan, met de nodige handgebaren, maar dat kan ik niet reproduceren.
