Na bijna een jaar lang alle voorbereidingen op de voet te hebben gevolgd; was het afgelopen weekend eindelijk zover: de jubileumshow van Eric Jaspers, Viva Maas Vegas was live! En hoe! Groot, groter, grootst is een understatement. Ik kwam echt ogen tekort, wist af en toe niet waar ik moest kijken.
Als huisblogger van Podium VIER heb ik het voorrecht om overal met mijn neus bovenop te staan. Van de opbouw van de decorstukken in de loods tot de laatste doorloop van de finale met choreografe Fauve Doudouce, vlak voordat het doek open gaat. Productieleider Vivianne Duchateau heeft de regietouwtjes strak in handen. Ze heeft overzicht, er ontgaat haar niks en tussendoor heeft ze ook nog tijd om mij rond te leiden. “Oh je moet nú naar de foyer, wat je daar gaat zien is prachtig!” Ik verwerk snel alles wat ik net heb gezien en gehoord in een paar aantekeningen en haast me dan naar boven waar de eerste bezoekers binnen komen.
Wauw. Dat is ook wat ik om me heen hoor. Daar staan de dames die we zometeen ook in de show gaan zien: Ruby Colibri, Sayuri Gei, Margot Ruby en Eva Blue in prachtige kostuums met – je raadt het al – heel veel veren en strass. Ik kan me niet inhouden. Ik heb niet voor niets mijn paillettenrok aan, dus ik nadat ik wat foto’s heb gemaakt voor deze blog vraag ik “Can I join you??” Geduldig gaan ze met mij en daarna nog vele andere bezoekers op de foto.
Bij binnenkomst in de zaal is het doek nog dicht. Heerlijk, ik houd ervan als je de opstelling op het podium nog niet meteen kunt zien. Omdat ik weet hoeveel ziel en zaligheid er in deze productie zit, heb ik de kriebels in mijn buik en zit ik op het puntje van mijn stoel. Het voelt net als de laatste paar minuten voordat een concert begint.
En dan gaat het doek langzaam open… Voor mij heeft het altijd iets magisch. Daar zien we kleine Eric mèt zien mam, gespeeld door Dorian Haine en Gina Mingels. In zijn hoofd borrelen dan al grootse ideeën. Met deze show neemt hij ons mee terug naar zijn roots, naar de muziek waar hij zoveel van houdt en die – in zijn eigen woorden – de oorzaak van al zijn creaties is. “Maar zónder de telefoons die we toen nog niet hadden.”
Als de eerste decors zichtbaar worden, denk ik bij mezelf “Wanneer hebben ze dát nou weer gemaakt?!” Het is werkelijk ongelofelijk wat deze mensen voor elkaar krijgen in zo’n korte tijd. Elk nummer heeft een eigen introductie en tussen de liedjes door kletst Eric op een natuurlijke manier alles aan het elkaar. Alsof hij nooit anders doet 😉 Naast Eric zingen ook Natasha en Melissa Harper, Emma Greenwood, Petra Philips en Cyrille Niel de sterren van de hemel. En dan ook nog eens zoveel danseressen en een danser bij elkaar op een podium, zo goed op elkaar ingespeeld, in outfits die afgestemd zijn op de nummers. Ik weet gewoon niet waar ik moet kijken.
Mijn mond valt letterlijk open bij de aerial performance van Eva Blue. Terwijl Ruby staat te zingen (ook weer in een adembenemende outfit) klimt zij even plat gezegd “in de gordijnen”. Zonder enige vorm van zekering beweegt ze naar boven alsof het niks is en hangt daar in een spagaat. Ik denk alleen maar “oooooh als ze maar niet valt!” Maar ze heeft dit vast vaker gedaan.
De ervaren artiesten delen het podium met jonge talenten Lieke Bongers en Linde Rieu. In mijn vorige blog mocht ik al vertellen dat zij ons een geweldige tapchoreo van de hand van niemand minder dan Oren Korenblum voorschotelen. Maar het is ook voor mij een verrassing als ze ook nog beginnen te zingen! En uiteraard komt ook Eric er niet onderuit om zijn tapschoenen uit het stof te trekken. Ze beginnen rustig met z’n drieën, maar even later komt ook het hele showballet al tappend het podium op. In heerlijk kleurrijke outfits en zodra ze hun parapluutjes open klappen vliegt de confetti in het rond. Whoohoooo!!!
Get this party started!
Ze gingen er voor de pauze uit met bang, maar daarna bangen ze even hard terug! De drie zangeressen uit Engeland zouden samen met Petra zo de nieuwste girlband kunnen vormen. They got this party started! Ik moest me inhouden om netjes op m’n vijfsterrenkrent te blijven zitten in het theater. Niet alleen bij dit nummer, maar helemaal als Eric even later Could it be magic inzet. Jaaaa, ik weet dat het origineel van Barry Manilow is en dat het daarom in deze show zit, maar toch doet deze versie mijn Take That fangirl-for-life-hart even sneller kloppen. Over magic gesproken; natuurlijk zit er ook een illusionist in de show. Niemand minder dan Brandon Smeets.
Het was voor de pauze al indrukwekkend, na de pauze is het helemaal over de top. Want er komen ook nog gewoon een badkuip en een roze Assepoester-koets voorbij. En dan vergeet ik nog bijna de Highway to Hell… Een nummer van ACDC, wat ik eigenlijk verschrikkelijk vind. Maar waar Eric een swing sausje overheen doet waarmee het zowaar een prettig nummer wordt om naar te luisteren. Uiteraard heeft het showballet ook hier weer bijpassende outfits bij.
Vlak voor het einde neemt Eric een moment om de show af te sluiten op dezelfde manier als een van zijn grote voorbeelden altijd deed. The Curtain Falls klinkt heel klein en heel intiem op dat grote podium.
En dan mogen we onze telefoons erbij pakken voor de grande finale. De hele ploeg komt nog één keer samen op het podium. Wat was dit sjiek. Wat was dit vet. Sorry voor de millennial slang. Het was oprecht een SHOW van formaat. Met hoofdletters en alles erop en eraan, inclusief confetti. WHOOO-HOOOO! Ik weet dat ik in herhaling val, maar mijn ik hou hier zo van.
Volgend jaar weer guys?!
