The Passion. Dit jaar was het blijkbaar al de vijftiende editie. Vorig jaar (2024) keek ik het voor de allereerste keer. Ik had er nooit iets mee, ondanks het algemene grote enthousiasme van Nederland. Maar ik loop niet niet snel met de meute mee zeg maar. En daarbij; Pasen moet zeker geen tweede Kerst vol “tradities” en verplichtingen worden maar vooral een lekker lang weekend samen vrij blijven.
Vorig jaar was er echter iets dat me triggerde om toch te kijken. Nieuwsgierigheid? Behoefte aan troost? Ik lag dat Paasweekend met knallende migraine in bed. Mijn extra vrije dagen helemaal naar de knoppen. Ik zat midden in een onzekere periode op werkgebied en had daar bovenop nog heel veel onverwerkt verdriet. Een dik jaar na het overlijden van papa en van buiten voelde ik druk dat het nu wel eens klaar moest zijn maar ik had er geen grip op. Nu weet ik pas dat er geen limiet aan rouw zit. Ik voel nu pas de ruimte dat het er altijd mag zijn. Tijd heelt niet alle wonden. Dat is echt de grootste bullshit die je tegen iemand kunt zeggen. Tijd leert je wel hoe je je verdriet onderdeel kunt laten zijn van je leven. Het wordt nooit minder, maar zakt steeds iets verder naar beneden. Overigens komt het ook weer keihard terug aan de oppervlakte op de eerste de beste uitvaart. Of film; ik kan tegenwoordig niet meer naar de bioscoop zonder zakdoekjes. Maar dat is oké. Niemand die je ziet janken in het donker.
Even terug naar The Passion van 2024 met Kluun als verteller. Ik had recent zijn boek De Weduwnaar (het vervolg op Komt een vrouw bij de dokter) gelezen en Familieopstelling lag klaar op m’n nachtkastje. Dus ik zat in fangirl modus. Angela Schijf speelde Maria en vanaf de eerste noot die zij zong, brak ik. Haar stem raakte me en toen ze samen met William Spaaij ‘Heel jou’ op de melodie van Fix You van Coldplay zong voelde het alsof het over mij ging. Ik krijg weer een brok in mijn keel nu ik eraan terugdenk en erover schrijf. Ik heb het nog heel vaak opgezocht en terug geluisterd.
Net popte er ook een herinnering van Facebook naar boven. Pasen 2022: samen met papa en mama lunchten we op het mooiste terras van het Heuvelland; bij de Gerardushoeve. Het was een lunch waar papa van genoot en waarbij hij stiekem ook een beetje mee snoepte van de plank met lekkernijen die Erwin en ik hadden besteld.
Ik mis hem, elke dag. En ik mis dit soort momenten. Maar juist door die herinneringen en door erover te blijven praten, doet het gemis een beetje minder pijn. Laatst kwam ik in de supermarkt een oud-collega van hem tegen. Als kind kwam ik na school graag op de drukkerij, en ik herinner me vooral die typische geur. Niet bepaald lekker, maar ook niet vies. Zijn collega’s zag ik toen wekelijks maar heb ik inmiddels ook al heel lang niet meer gezien. Maar toen deze collega vroeg hoe het met mij en mama ging en vertelde dat hij vaak aan papa en aan ons dacht, kreeg ik een heel warm gevoel. Het doet echt heel goed om te weten dat hij niet alleen zo diep in onze harten zit, maar ook bij heel veel andere mensen. En erover praten is niet moeilijk of pijnlijk, het is juist heel fijn. Ik was trots op mezelf dat ik met droge ogen de supermarkt weer uitliep.
Als ik op donderdag na school op de drukkerij was, fietsten we op weg naar huis altijd nog even langs “de visboer”. Inmiddels heb ik een andere vaste viskraam en ook op een andere dag. Het is ook lang niet meer elke week feest want ik wil het aantal calorieën van een bakje kibbeling met ravigotesaus niet weten. Maar áls ik dan weer eens een keer vis haal, zoals vandaag op Goede Vrijdag, dan weet ik dat hij hoe dan ook bij me is. En waarschijnlijk vanaf z’n wolk meekijkt en denkt “Lekker he, meissie.”
