“We moeten wel zorgen dat we het nog even over Flikken gaan hebben, en niet alleen maar over Robbie!” lachen we, terwijl we in de rij staan voor onze koffie. Iris en ik kennen elkaar via Instagram, nadat we elkaar zijn gaan volgen via een of andere “connect-met-andere-creatieve-ondernemers”-kettingbrief. En we bleken meer gemeen te hebben dan alleen creatief ondernemerschap, zoals onze gezamenlijke liefde voor Italië en… Ze spreekt ook fangirl.
Niet alleen over Take That en Robbie maar ook ten aanzien van Flikken Maastricht. “Als ze in de buurt van mijn werk opnames maakten, was ik afgeleid en zat ik de halve dag naar buiten te kijken.” Haha, I feel you girl, I feel you…
https://twistedsister.nl/en-dan-staan-ze-ineens-voor-je-deur/
Als je de serie al langer volgt en als Maastrichtenaar regelmatig de opnames ziet in de stad, dan gaat het op een gegeven moment vanzelf kriebelen om een keer mee te doen. Althans… bij ons werkte dat zo. Iris heeft al verschillende keren gefigureerd en de laatste keer zelfs als edelfigurant. Dan ben je wat duidelijker in beeld en heb je mogelijk zelfs een enkele zin tekst. Ik zou er zelf veel te zenuwachtig voor zijn, maar ik ben natuurlijk wel nieuwsgierig naar hoe zo’n dag op de set dan verloopt en hoe het verschilt met “gewoon” figurant zijn.
https://twistedsister.nl/figureren-kun-je-leren/
De eerste keer, in seizoen 12, speelde ze een vrouw die haar boodschappen in de auto laadde. Wat haar van die ervaring het meest is bijgebleven, is dat het heel koud was en de scene heel vaak opnieuw moest. Haar volgende optreden in datzelfde seizoen was juist weer het andere uiterste: op een warme zomerdag liep ze door het stadspark én werd haar fiets gebruikt in een andere scène. “Wat ik toen heel grappig vond was dat Victor Reinier in zijn korte broek in de auto zat, maar van boven wel zijn pak aan had. Want ja, alleen dat zag je in beeld!”
In seizoen 13 was ze medecursist van Romeo, het personage gespeeld door Sergio Romero IJssel. Ze mocht naast een van de gastacteurs zitten. Later op de dag speelde ze nog een scene; door de lobby van het hotel lopen en op de achtergrond op een bankje zitten. Het is wel enerverend, zo’n dag figureren haha.
Waar we het allebei snel over eens zijn, is dat je tijdens zo’n draaidag weliswaar lang moet wachten, maar dat er ook ontzettend goed voor je wordt gezorgd qua catering. “Na de eerste keer heb ik niet meer thuis ontbeten!” Ook de sfeer is goed, onder figuranten onderling en dankzij de fantastische crew.
Gezien de grote tijdsinvestering, kijk je op een gegeven moment wel wat kritischer naar de oproepen waarop je reageert. En wat ons beiden ook opviel, is dat er weinig mensen uit Maastricht tussen de figuranten zitten. Terwijl het voor ons juist makkelijk is om redelijk last minute beschikbaar te zijn. Omdat ze al enige ervaring had, werd ze tijdens een volgende draaidag voor seizoen 15 uit de groep gehaald om een grotere rol te spelen. “Toen moest ik bij de bus wachten op verdere instructies.”
Als ze het heeft over ‘de bus’ weet ik meteen wat ze bedoelt. Zodra ik die ergens zie staan in de stad, staat mijn Flikken-radar op scherp, want dan zijn ze nooit ver weg…
“Kom ik een keer op nationale televisie, heb ik Crocs aan!”
Maar ja, die uitgebreidere rol hield wel in dat ze Crocs aan moest trekken. Ik herken het gevoel… In mijn jeugdjaren stond ik vooraan bij opnames van een soap boyband, maar in de uitzending was ik bij Frans Bauer ertussen geplakt. Ik kon wel door de grond zakken toen ik dat terugzag (en nu nog, als ik eraan denk).
Uiteindelijk reageerde ze op een rol als medewerker van een pakketpunt. Die aflevering was in het afgelopen seizoen (19) te zien. “Dat gaat er ineens heel anders aan toe” vertelt Iris. “Ik werd zelfs voorgesteld aan de cast en crew als ‘de edelfigurant’. Toen we de scene doornamen was ik best zenuwachtig, maar Angela Schijf stelde me gerust en op mijn gemak.” Echter, door haar toedoen moest de opname uiteindelijk nog een keer extra over. Tussen de pakketjes lagen namelijk ook échte postpakketten en tijdens de opname piepte het scanapparaat onverwacht, waardoor Iris schrok en er een kreet uitgooide. Oepsie…
Het enige jammere is en blijft dat je geen foto’s mag maken op de set. Als fangirl wil je het liefst toch iets van een tastbare herinnering. Maar het is ook volkomen begrijpelijk. Voor deze mensen is het gewoon hun werk. Stel je voor dat wij elke dag een andere stagiaire om ons heen hebben lopen die foto’s maakt van zichzelf en alles wat we doen. Nee, dat zou je ook niet willen. Daarom: always whoohooo with respect. Dat is fangirl etiquette. Die warme herinneringen in ons hoofd en hart zijn onbetaalbaar.
En die foto’s… komen er ook wel op een andere manier 😉
