Du bist verrückt mein Kind, du musst (zurück) nach Berlin
Hoe bedoel je “Onze trein vertrekt een uur eerder?” Vertraging dat snap ik, maar vervroeging?! Ik vloek binnensmonds want we moeten al zo vroeg vertrekken en bel Vief. De Twisted Sisters gaan met de trein naar Berlijn en we zullen het weten ook.
Want onze vermoedens worden bevestigd als Vief ’s avonds – we ontdekten dit de avond voordat we vertrokken – terugbelt met de mededeling dat onze trein inderdaad een uur eerder vertrekt dan we geboekt hebben. Om kwart voor negen in plaats van kwart voor tien. Vanaf Keulen, wat nog anderhalf uur rijden is vanuit Maastricht. Reken maar uit dus hoe vroeg we moeten vertrekken.
Bepakt, bezakt en met een halve liter koffie in de aanslag halen we de meisjes op en zetten koers richting Duitsland. UbErwin brengt ons uiteraard naar het station want ook nog vanaf Maastricht met de trein en zes keer overstappen is absoluut niet Steefproof. Ondertussen draait mijn hoofd overuren want hoe zit het met onze gereserveerde zitplaats… Is die nog steeds hetzelfde ook al gaan we een uur eerder? Wat ik wel ultiem Steefproof vind is dat op het perron precies staat aangegeven waar je moet staan voor de juiste wagon.
Zodra ik op mijn krent in mijn gereserveerde stoel zit – die er uiteraard gewoon is – kan eindelijk een beetje ontspannen. Wát een ruimte heb je hier, in de eerste klas. De rit van Keulen naar Berlijn duurt vijfeneenhalf uur. Althans… op papier. De Deutsche Bahn staat er blijkbaar om bekend dat treinen nooit op tijd rijden. Nog meer reden dus om een trip met zo min mogelijk (lees: het liefst geen) overstaps te boeken, want die aansluitingen ga je gegarandeerd missen. Maar eerste klas, ik zeg het je: ik wil nooit meer anders. Zelfs de koffie wordt gebracht; in een heerlijke grote mok met een echte lepel (geen vies houten roerstaafje) én een koekje.
Voor een hogesnelheidstrein rijdt deze ICE niet erg hard, wat de structurele vertraging wel enigszins verklaart. Maar in Hamm worden we gekoppeld aan een andere trein en daarna rijden we verder op hogere snelheid. Van Hamm duurt het nog zo’n twee uur tot we in Hannover zijn en daarna nog dik anderhalfuur tot Berlijn. Onderweg stoppen we ook in Wolfsburg, waar de oorspronkelijke Volkswagen fabriek staat.
De hele route kunnen we onderweg volgen via een scherm, net als in het vliegtuig. Met het verschil dat we hier wel kunnen opstaan wanneer we willen, zonder over andere passagiers te moeten klimmen en heel breed door het gangpad kunnen lopen zonder omver gereden te worden door een karretje met vieze koffie uit een thermoskan. Vanaf het moment dat ik “Berlin-Spandau” als tussenstation op het scherm zie staan, hoor ik in mijn hoofd de hele tijd “Gold! Always believe in your soul…”
Uiteindelijk rijden we met 22 hele minuten vertraging Berlin Hauptbahnhof binnen. Het is overweldigend groot en telt wel drie verdiepingen. Het duizelt me een beetje met al die mensen om me heen. Gelukkig is Alex er om ons op te vangen en ons door het doolhof van gangen en roltrappen naar de juiste U-Bahn (metro) te loodsen. Bij de halte Frankfurter Tor stappen we over op de S-Bahn (tram) naar de Landsberger Allee, waar we nog een minuut of tien lopen naar ons hotel. In het kader van never change a winning formula hebben we weer hetzelfde geboekt als in 2017: andel’s by Vienna house. Alleen was het in mijn herinnering niet zo groot. Toen hadden we een kamer voor ons drieën, nu hebben we helaas een eenpersoons- en een tweepersoonskamer die niet naast elkaar liggen.
Ik zit in mijn eentje op de derde etage aan de ene kant en Britt en Sigi zitten op de achtste helemaal aan de andere kant. Held die ik ben, vind ik dat natuurlijk doodeng. Maar goed, dat zien we vanavond wel. Desnoods “gun” ik een van de andere twee een kamer alleen. Nadat we ons hebben opgefrist en omgekleed, wandelen we met alle cadeaus naar Alex’ appartement om daar te proosten op ons Sisters weekend en bij te kletsen. We pakken gewoon de draad weer op waar we hem een jaar geleden in Dusseldorf lieten liggen.
“Van Ku naar Kö” – over ons Sisters weekend naar Dusseldorf,
lees je exclusief in de tweede, herziene druk van Liever vijf sterren…
Ons lijstje met ‘to see and do’s’ is eindeloos. Toch hebben we na de lange reisdag geen zin meer om nog in de actiestand te komen. We moeten toegeven dat we ook een jaartje ouder worden en de behoefte om gewoon gezellig samen op de bank te hangen, te kletsen en te eten is groter dan onze FOMO. Dus we bestellen eten, maken een planning voor morgen en keren rond een uur of tien ’s avonds terug naar ons hotel.
Dag twee staat in het teken van shoppen, eten en een beetje cultuur. Met een OV-dagkaart kunnen we de hele dag onbeperkt gebruik maken van S- en U-Bahn. Je kunt deze heel gemakkelijk aanschaffen via de BVG-app.
Zodra we uitstappen bij onze eerste stop, ben ik natuurlijk weer tourist on the loose die de Fernsehturm (de Eiffeltoren van Berlijn) 26 keer op de foto moet zetten. Ik ben echt geen toerist (nee echt niet) maar de winkel van Pylones kan ik niet zomaar voorbij lopen en uiteraard blijven er weer een espressokopje (die ik ook al van Amsterdam en New York heb) en een sleutelhanger aan mijn handen plakken. En doe ook maar een kaart voor het plakboek.
De Sisters wachten geduldig, voordat we eindelijk verder kunnen wandelen naar waar we voor kwamen: de Berliner Dom en het Museuminsel.
Oeh, content baby, content!!
We gaan nergens naar binnen, want daar is geen tijd voor. Een weekend van drie dagen is nu alweer te kort voor deze metropool. We wandelen verder naar Hackescher Markt (dit is ook een metrostation) waar ik natuurlijk weer blijf steken bij een kraampje met handgemaakte sieraden van (half) edelstenen. En hoe toevallig: de eigenaresse blijkt een Italiaanse! Uiteraard moet ik hier een armbandje kopen en ik kies voor fluoriet. Als ik later de betekenis daarvan opzoek, leer ik dat het gebruikt kan worden om negatieve energie te absorberen en mentale helderheid te bevorderen. Nou, komt dat even op het goede moment!
Van de Hackescher Markt gaan we naar de Hackeschen Höfe: een – inmiddels gerestaureerd – complex dat dateert uit de 18e eeuw met in totaal acht binnenplaatsen met gezellige horeca en bijzondere winkeltjes. Met een espressootje to go leven we ons uit tussen de niet-zo-standaard souvenirs, de enige echte Ampelmann shop en wacht ik voor de verandering geduldig tot de Sisters zijn uitgekeken in de kerstballenwinkel. Ik heb uiteraard ook mijn grenzen.
Shoppen maakt hongerig, dus we zoeken een restaurantje op. Maar onderweg lopen we nog tegen Broke & Schön aan en daar scoor ik echt het foutste maar ultiem Steefproof bomberjackje:
Vervolgens vallen we uitgehongerd binnen bij Dumpling Bao & Noodle house waar ik uiteraard ga voor bao buns.
In 2017 concludeerden we dat we bij een volgende trip zeker de Friedrichstrasse niet moesten overslaan op zaterdag, want op zondag zijn de winkels dicht. Dus we nemen de metro terug, want het ligt allemaal te ver uit elkaar om te lopen. Vergeet niet dat Berlijn bijna net zo groot is als de hele provincie Utrecht!
Dussmann, das KulturKaufhaus, staat hoog op het wensenlijstje. Het is zo groot – en onze tijd is beperkt – dat we afspreken elkaar over een half uur weer op een centraal punt te treffen. Uiteraard heb ik voorbereidend onderzoek gedaan en volgens hun website zou er ergens in dit pand een boekje over Take That te vinden moeten zijn. Eerst op zoek naar de muziekafdeling dan maar. En vervolgens moet er nog een schriftje gekocht worden, voor de blog en alle kaartjes en foto’s. De FOMO kickt er hard in, want ik zou hier rustig een hele middag kunnen doorbrengen.
Maar onze dinerreservering (we hebben geleerd van Dusseldorf) wacht en we moeten eerst nog terug naar ons hotel. Wederom aan een andere kant van de stad. Daarmee is de uitgestrektheid van Berlijn ook weer een nadeel; je hotel kan in Maastricht-west liggen, maar je restaurant in Eijsden. Dan ben je dus wel even onderweg en dat moet je allemaal incalculeren.
Berlijn is ook de stad waar elk weekend wel een demonstratie of manifestatie plaatsvindt, dus de kans dat je beoogde tram niet helemaal volgens plan rijdt, is ook redelijk aanwezig. Lees: ik had al pijn aan mijn voeten en moet nu nog een kilometer omlopen.
Big city Sister zoekt altijd naar nieuwe hotspots en heeft voor ons restaurant Paolo Pinkel in de wijk Neukölln uitgezocht. Schijterige Sister Steef is totaal uit haar comfort zone en ook op de menukaart moet ik even zoeken naar iets wat enigszins herkenbaar aanvoelt. Maar al snel geef ik me over en vertrouw ik op Alex’ kennis en ervaring. En die is zoals altijd Steefproof. We hebben heerlijk gegeten. Al zat ik misschien niet helemaal op mijn gemak op dat houten bankje haha. Maar nu in het donker teruglopen naar het metrostation gaat me net te ver dus we bestellen een Uber om ons terug te brengen naar het hotel.
Van cocktails naar koffie
Zondag is alweer onze laatste dag en onze treinreis staat gepland vanaf twee uur in de middag. Om tijd te sparen, nemen we onze bagage al mee en droppen deze in een locker op de Hauptbahnhof. Alarmfase 9 weer voor mij om mijn spullen ergens achter te laten maar ik stel je alvast gerust: het ging goed en als je eenmaal weet hoe werkt (Bargeld!!) is het een uitkomst. Vervolgens nemen we de regionale trein naar de Friedrichstrasse, waar we op de boot stappen voor een tochtje over de Spree.
Naast het station op de Friedrichstrasse ligt het Tränenpalast. Vroeger vormden de Friedrichstrasse en de Spree de scheiding tussen oost en west en was dit de plek waar men afscheid moest nemen. Het blijft indrukwekkend om dit soort dingen te zien. Bizar dat mensen zo moesten leven.
Na die 18.000 van stappen van gisteren, vinden mijn voeten het wel prima om even een uurtje te varen langs het Museuminsel, diverse Bundesministeriums en natuurlijk der Turm…
Na afloop reizen we terug naar de Hauptbahnhof waar het overal enorm druk is. Mensen duwen en schreeuwen naar elkaar. Ik schijt zeven kleuren, Alex maakt er meteen korte metten mee: “Lass uns in Ruhe!” God, I love this woman.
We wandelen naar de Biergarten waar we nog een hapje eten voordat we terug naar huis gaan en wanen ons ineens in een oase van rust, middenin de stad. Nou ja, ‘rust’… Het blijft wel eind augustus dus de wespen zijn ook present zeg maar. Zodra ik mijn currywurst mit pommes op heb – want je kunt niet in Berlijn geweest zijn zonder – ga ik dus maar weer aan de wandel en hysterische dans moves.
Gelukkig is onze bagage er nog (wat had je dan verwacht Steef, in een kluis die je afsluit?!) als we terugkomen en vervolgens banen we ons een weg naar het perron. Na een emotioneel afscheid stappen we aan boord en ploffen we neer op onze gereserveerde plaatsen. Op de terugweg zijn we iets minder spraakzaam en verwerken we ieder op ons eigen manier alle indrukken van de afgelopen dagen. In Hamm wordt de trein weer gesplitst. In dit geval wel even een momentje om op te letten of we in het juiste deel richting Keulen zitten. Gelukkig kunnen we achterover blijven leunen en komen we – wederom met 26 minuten vertraging, hoe dan?! – aan in Keulen, waar we weer worden opgehaald door taxi Erwin.
Damn, wat gaat zo’n weekend snel voorbij. En wat is onze vriendschap een bijzondere, al vijftien jaar lang. Ooit begonnen als collega’s en inmiddels niet meer weg te denken uit mijn leven. Sisters weekend is er eentje om te koesteren, zolang ik maar enige invloed heb op een Steefproof bestemming en reis er naartoe.
