Ze zeggen wel eens dat je niet meer voor je kiezen krijgt dan je kunt handelen. Maar ik begin ondertussen wel te twijfelen of het universum mijn capaciteiten daarin niet een klein beetje overschat.
De afgelopen twee weken waren zo’n grote mindfuck aan emoties dat ik het liefst heel diep weg wil kruipen onder mijn dekbed. Laat me met rust want ik heb helemaal geen zin om blogs te schrijven. Waar moet ik het in hemelsnaam over gaan hebben? De euforie van mijn eerste boekpresentatie op een evenement valt in het niet bij het verdriet dat ik op dit moment (letterlijk) in mijn hele lijf voel. Maar over dat verdriet heb ik inmiddels misschien ook wel “genoeg” geschreven, daar zit niemand meer op te wachten.
Samen met familie hoogtepunten vieren kost me heel veel moeite om de knop om te zetten, maar anderzijds wil ik óók zo genieten van alle mooie dingen. Dus koop ik maar weer een nieuwe tas om de pijn te verdoven, ‘cause when the going gets tough, the tough go shopping. En vervolgens, als ik te lang nadenk over alles, denk ik weer “waar doe ik het allemaal voor en wat moet ik ermee.”
Maar goed, wandelschoenen ook niet.
In de afgelopen twee en een half jaar hebben we definitief afscheid moeten nemen van zeven dierbaren in onze beide families. En daar bovenop nog eens vrienden en bekenden. Ik ben geloof ik een evenredig aantal in kilo’s bijgekomen ook. Maar goed, een nieuwe tas past altijd.
Al weken struggle ik met mijn content planning om elke maandag een nieuwe blog te kunnen publiceren en in een periode als deze is het zó gemakkelijk om het bijltje er (weer) bij neer te gooien. Het is immers maar een hobby 🙄 (kan nog steeds kwaad worden om die opmerking). Maar ik heb mezelf een commitment gemaakt begin dit jaar, een non negotiable: always show up. Ongeacht hoeveel kak, kots of kuttigheid er op dat moment speelt.
Want schrijven is wat ik het allerliefste doe. Niet per se over mijn eigen leven, want dat is echt niet zo cool als het lijkt. Ik hoorde dit iemand zeggen “zij heeft een heel cool leven” en ik weet niet of het een grap of sarcastisch was maar ík vond het in ieder geval wel grappig… Maar er zijn veel coolere mensen (dit is millennial slang, heb ik geleerd) die fantastische shows geven, geweldige boeken schrijven of een inspirerende ondernemersreis achter de rug hebben. Verhalen waar ik zelf enthousiast en soms een tikje hyper van word. Díe verhalen wil ik vertellen. Ik wil dat als iemand aan jou vraagt “Weet jij iemand die hier een goed stuk over kan schrijven?” dat jij antwoordt “Dan moet je Steef bellen!” Appen of mailen mag ook trouwens, misschien zelfs beter want onbekende of anonieme bellers neem ik meestal niet op haha.
Allemaal met MIJN boek in hun handen… #sjevroaje
Maar als ik weg blijf kruipen als de real deep lows in life me teveel worden, dan mis ik ook die crazy highs. En dat zijn juist de momenten waar ik zo van geniet. Waarvan ik later kan zeggen “I f*cking did it!” BN-ers mijn boek in hun handen duwen (en niet vergeten daar een foto van te maken, hè Xander 😜) mijn grote idolen interviewen en bijzondere reportages met een twist schrijven over de mooiste shows. En dat alles uiteraard mét een bijpassende tas.
Dus ga ik dóór, hoe moeilijk ik het ook vind en hoe diep ik soms moet graven om die teksten eruit te krijgen. Ideeën en inspiratie heb ik immers nog genoeg. “Consistency is the key to success” zegt zo’n voice over stemmetje in een spel van mijn zoon. Is dat gamen toch nog eens ergens goed voor.
En ik weet dat papa, tante J. en iedereen van wie we de afgelopen 2,5 jaar afscheid hebben moeten nemen met me meekijken. Misschien zelfs denken “Koop nog maar een tas, meissie. Je hebt ‘m verdiend.” Deze is voor jullie Maar de hemelpoort mag wat mij betreft nu wel even een tijdje dicht. Tis druk genoeg daar 😘
🎶 I can travel all the roads, you see
Cause I know you’re there with me 🎶
