Na de decemberellende volgt het leed dat januari heet. December duurt al lang, maar januari duurt eindeloos. De meeste mensen houden van december, maar zijn niet dol op de maand die volgt want “dan is de feestvreugde weer voorbij”. Nou, die zogenaamde vreugde kan die mij niet snel genoeg gaan, maar januari idem. Zeker sinds de laatste drie jaar.
Op 2 januari 2023 bracht ik mijn vader naar het ziekenhuis voor een hartoperatie en hij kwam nooit meer thuis. Het is mijn pijnlijkste week van het jaar. Elke dag tussen 2 en 6 januari weet ik nog precies wat ik toen deed en waar ik was. Zo gingen we vandaag een dagje shoppen in Wijnegem; iets wat we elke kerstvakantie doen. En mijn maag trekt zich samen als ik terugdenk aan dat ene telefoontje om kwart over vijf in de ochtend op 7 januari. Ik kan me niet voorstellen dat je zoiets ooit vergeet.
Voor de ene persoon is werk een fijne afleiding van die emotie, ik heb liever de ruimte om te kunnen doen wat ik wil. De ene dag kan dat werken zijn, de andere dag schrijf ik liever een blog. Ik kan naar de stad wandelen voor een kop koffie of ik blijf het liefst de hele dag onder mijn dekbed. Gelukkig heb ik de vrijheid om die ruimte te nemen en dat doe ik dan ook. Daarom ben ik deze week nog vrij van mijn werk en ik ben heel blij dat dat kan. Laat mij maar werken tot en met 24 december (met de kerstboom uit) als ik daarna maar even vrij ben in januari.
Maar ook voor het hele gebeuren in 2023 was ik al geen fan van deze maand. Het is nog steeds veel te vroeg donker en koud en het sneeuwt bijna ALTIJD in januari. Ook dit jaar weer en ik begrijp écht niet wat mensen er leuk aan vinden. Het geeft troep en voelt voor mij als vrijheidsbeperking want natuurlijk durf ik niet auto te rijden of te fietsen. En ook lopen vind ik niks want ik ben veel te bang dat ik val en weer een bot breek.
Januari 2010 was de beste ooit. Er viel een dik pak sneeuw en wij? Wij waren op 1 januari vertrokken naar Schiphol waar we de volgende ochtend vroeg het vliegtuig namen naar Bangkok. Hoewel ik zeven kleuren scheet van angst voor de vlucht, het land en alles wat ik daar ging tegenkomen (beestjesssssss), was het ook een van mijn mooiste reizen ooit. Compleet, volledig en totaal buiten mijn comfortzone. Het was de allereerste reis die Vief voor ons regelde en waarin ze ontdekte wat Steefproof was (een vijf sterren luxe resort in de stad) en wat niet (een drie sterren hotel in de jungle met twee eenpersoonsbedden en waar we alleen rijst konden eten).
Vief ging daarna nooit meer weg uit ons leven, maar die januarivakantie helaas wel. We trouwden, kregen een kind en hadden een baan waarin we niet elk jaar én in de zomer naar Italia konden én ook nog eens de hele maand januari naar een of ander zonnig oord. Tegenwoordig is er wel wat flexibiliteit qua werk maar moeten we nog altijd rekening houden met de schoolvakanties. Maar geloof me, zodra de ruimte er is, is zo’n maandje overwinteren echt wel een goal om naartoe te werken. Laptop mee en ik bel wel in vanaf mijn ligbedje of ik ga een paar uur schrijven vanuit een koffietentje. Ik hoef niet eens vier weken vakantie, maar gewoon leven (en een beetje werken) in een normale temperatuur waar je geen jas aanhoeft of van die lompe kisten aan je voeten hoeft mee te zeulen.
Hoeveel dagen nog tot de zomer?
PS Het Thailand verhaal, alle (soms ook niet Steefproof) avonturen daarna en een stukje geschiedenis vind je natuurlijk in mijn boek “Liever vijf sterren onder mijn krent, dan een miljoen boven mijn tent.” Bestel ‘m hier.
