Hypes sla ik het liefste over. Boeken lees ik altijd pas later. Meestal om erachter te komen dat het helemaal niet mijn genre is. Voor series val ik meestal pas na twee seizoen, zodat ik meteen flink kan bingen. En van al dat hippe eten zoals matcha (slootwater), Dubai chocolate (pistachecrème is niks nieuws hoor) en die “krom poes” word ik niet bepaald warm of koud. Toch zwichtte ik dit weekend voor de 2016 hype op Instagram.
Dus waarom dan niet meteen een blog schrijven over 2016. Contentplanning is zó 2025 🤣.
Wat is er zo speciaal aan 2016? Wie heeft de hype ineens bedacht en waarom nu pas en niet 2025 versus 2015? Anyhow, ik ging dus ook maar eens door mijn foto’s van dat jaar. Een turbulent jaar kun je wel zeggen. Waarin ik ongeveer van de ene meltdown in de andere viel en uiteindelijk letterlijk huilend naar buiten rende op mijn werk. Ik bleef twee maanden thuis.
Als onderdeel van mijn herstel begon ik met schrijven. Nooit had ik toen kunnen bedenken dat ik het tien jaar later misschien nog wel drukker zou hebben qua werk met minder uren in loondienst en daarnaast een freelance- en “bloggerlife”.
Alles wat ik kwijt wilde, schreef ik op. Foto’s, (toegangs)kaarten en soms plaatjes met quotes die ik tegenkwam op internet en uitprintte, plakte ik erbij. Ik had mijn social media gedeactiveerd want dat eindeloos scrollen slecht is voor je mentale gezondheid was ook toen al niks nieuws. Mijn “plakboek” werd mijn uitlaatklep en voor het eerst maakte ik een van mijn mooie notitieboekjes, die al jaren in de kast lagen te verstoffen, vol. In de categorie “deze is te mooi om te gebruiken” heb ik tot op heden nog steeds een hele plank vol. Drie rijen dik. Mocht er ooit een serieus papiertekort ontstaan, heb ik in ieder geval een noodpakket.
Van vakanties schreef ik altijd al hele verslagen. Inmiddels kwamen daar concertavonturen, boekrecensies en een soort columns bij. Die stuurde ik dan naar vriendinnen en steevast kreeg ik terug “waarom ga je daar niks mee doen?” Tijdens een van onze legendarische Sisters etentjes – de laatste met ons vieren want Alex vertrok vlak daarna naar Berlijn – hadden we het erover dat ik mijn schrijfsels best ergens wilde publiceren. Maar niet onder mijn eigen naam. “Kijk eens naar WordPress, daar kan het gratis en anoniem.”
Vervolgens moest ik een pseudoniem verzinnen, maar daar waren we snel over uit. We noemden onszelf, of in eerste instantie onze groepsapp, Twisted Sisters. Mijn idee. Hoe ik er precies op kwam weet ik niet meer, maar iets met zwarte/donkere nagellak, waarschijnlijk een frustratie op het werk en ik had net een seizoen van Grey’s Anatomy gebinged waarin Meredith en Christina de Twisted Sisters werden genoemd. Het uitgebreide verhaal staat in mijn boek “K*t. Nu ben ik blogger (met een boek).”
Ik begon een nieuw account op Instagram en sloot elke blog en post af met “XOXO, Your Twisted Sister 😘” geïnspireerd door de serie Gossip Girl. De foto’s erbij waren altijd zonder mijn gezicht erop. Alleen mijn Sisters wisten ervan. Ja en mijn man natuurlijk. Maar verder niemand. Zelfs mijn ouders niet en collega’s al helemaal niet want “wat zal iedereen er van vinden?!”
Twisted Sister werd mijn alter ego. Dat shirt dat ik voor ons alle vier had laten maken (met ieder ons geboortejaar op de rug) werd langzaam maar zeker mijn lievelings. Bij elk uitje, met of zonder collega-Sisters, maakte ik er een foto mee. “Wie of wat is Twisted Sister? Wat betekent je shirt?” Ik begon steeds meer mensen te vertellen over mijn blog en na de eerste honderd durfde ik eindelijk mijn gezicht erbij te laten zien op Instagram.
Honderd blogs werden een boek. Een boek werd twee boeken en tien jaar later ligt er een herziene tweede druk en Engelse vertaling en ben ik de driehonderd blogs gepasseerd.
Cliché maar waar; had je me dit tien jaar geleden verteld dan had ik je niet geloofd. En soms realiseer ik mij nog steeds niet wat ik allemaal heb bereikt en ben ik alleen maar bezig met mijn volgende doel.
Maar zoals Mark altijd zingt: Stop (stop) being so hard on yourself. It’s not good for your health. Toen mijn lijflied en nu nog steeds. Let it shine!
You, you’re such a big star to me
You’re everything I wanna be
But you’re stuck in a hole
And I want you to get out
Take That ~ Shine
