Speciaal voor de Take That Dutchies community schreef ik onderstaand verhaal.
Als er één moment is dat ik voor altijd in een doosje zou willen doen, dan is het 17 juni 2019. Sterker nog: het zit in een lijstje. Met een gouden rand. Met knikkende knieën stond ik die dag bij het hotel in Amsterdam. Ik ging voor het eerst in mijn leven alleen naar een concert.
Een paar maanden eerder had ik bedacht dat ik mijn boek, dat op die dag uitkwam, aan de mannen ging overhandigen. Zonder afspraak. Het enige dat ik nodig had was een beetje zelfvertrouwen en een flinke dosis “right place, right time”. Met drie boeken in mijn rugzak stond ik daar. Ik kende niemand, behalve Mandy. Maar ook alleen via Instagram. Vanaf moment één viel ik in een warm bad dat The Dutch Fandom heet. Tijdens het wachten leerde ik niet alleen een hoop lieve meiden kennen maar ook de regels van de etiquette.
Toen de mannen het hotel verlieten om naar de AFAS Live te vertrekken, stonden we aan de overkant van de straat. Toevallig of niet, maar precies naast het busje waar Mark in stapte. Eén stap naar voren voor mij – met een supportive duwtje in mijn rug van Manz – en een “Mark, can I give you this??” en mijn missie was geslaagd. Paul nam de boeken van me aan, nadat Mark vanuit de auto zei “What is that, take it”, en sjouwde ermee rond tot ze daadwerkelijk vertrokken.
Nog helemaal in de wolken genoot ik van het concert. Een dag later stonden we weer bij het hotel om ze uit te zwaaien en bedankte Mark me voor het boek. De foto van dat moment ontving ik later via een andere fan, met de naam Emma. What are the odds, haha.
En op de laatste dag van de Odyssey tour deelde hij het zelfs in zijn Instagram stories en reageerde onder mijn post.
Ik zweef NOG op een roze wolk als ik er zeven jaar later aan terug denk…
