Eigenlijk had ik voor vandaag een beetje zure column over mannen met een midlife crisis op de fiets klaarliggen. Maar misschien moet ik die maar op een minder hormonale dag posten. Kan ik de vileine ondertoon – waarmee ik gegarandeerd tere mannenzieltjes beschadig – er nog een beetje afpoetsen. Waar ga ik vandaag dan over schrijven? Doe maar een ouderwetse Maandagblog met en update van de afgelopen week. For old time’s sake.
Gisteren was het papa’s verjaardag. Alweer de vierde zonder hem. Hoewel ik aan de ene kant voel dat de scherpste randjes er een beetje af zijn, had ik er dit jaar weer wat meer moeite mee. Het was ook de week waarin we vorig jaar afscheid moesten nemen van mijn allerliefste peettante. Broer en zus zijn weer herenigd en hebben het vast gezellig daarboven, maar het besef dat ze er allebei niet meer zijn, hakt er wel in.
Met een lichte knoop in mijn maag ging ik naar de kerk voor de jaardienst. Ik doe dit als steun voor mijn moeder, want voor mezelf is deze plek te zeer verbonden met een pijnlijke herinnering en verdriet. Toevallig of niet, werd de mis vandaag opgeluisterd door een koperorkest. Mijn eerste gedachte was “oh oh”. In een dergelijke setting ga ik namelijk door muziek meestal direct emotioneel onderuit. En ja hoor, de pastoor was nog niet begonnen of mijn tranen spoten als champagne uit een net ontkurkte fles. Great.
Ik voel ogen op me branden en dit is precies de reden waarom ik tegenwoordig bijna nooit meer naar een uitvaart ga. Ik kan de combinatie van verdriet met muziek gewoon niet aan. Het raakt me bijna letterlijk in mijn ziel.
Tijdens de rest van het uur weet ik me gelukkig te herpakken en denk ik in mezelf “Als ze straks als afsluiter maar niet iets bekends spelen.” En soms vervloek ik mijn zesde zintuig, want zodra ik de eerste noten van Highland Cathedral hoor, heb ik het niet meer. Mijn moeder in lichte verwarring achterlatend, ren ik de kerk uit.
Het nummer is voor mij onlosmakelijk verbonden aan het concert van Andre Rieu in 2023. Precies een half jaar nadat papa was overleden, zaten we op het terras en begonnen de doedelzakkers te spelen. Ik kende het niet, maar was er meteen zo door geraakt. En nog raakt het me, elke keer als ik het hoor of het filmpje van die avond terugkijk. Nooit hoefde ik te huilen bij een film of een concert maar sinds drie jaar gaan zakdoeken standaard mee. En dat is niet om het zweet mee van mijn voorhoofd te deppen.
Muziek is emotie en live is life, zeg ik altijd. Een songtekst kan soms nog beter omschrijven hoe ik me voel dan ik zelf. Het helpt je door moeilijke momenten in je leven; even de waan van de dag vergeten en helemaal opgaan in je bubbel. De maestro zelf zei het ook al.
Maar het laat je vooral ook genieten van het moment. Het leven is te kort om het niet te doen.
Take That beschrijft het weer weergaloos in hun nieuwste plaat Feel my love:
Don′t look back
There’s no future living in the past
Oh, you′ve been waiting, but it’s here at last
Dusseh.. mannen, schiet maar op met die update rondom het concert in Nederland in 2027. De Dutchies hebben lang genoeg gewacht 😉
