Fangirl Friday

Vandaag precies zeven jaar geleden zat ik in de Ziggo Dome, op rij 2 van de eerste ring, te genieten van – wie anders – Take That. Nog nooit eerder zag ik ze van zo dichtbij. Ultiem geluk.

Vandaag precies zes jaar geleden stond ik in 013 bij Matt Simons. Nog niet wetende dat ik vlak daarna met burn out verschijnselen in een diep, zwart gat zou zitten.

Vandaag een dag geleden (gister dus ha ha) stond ik voor het eerst sinds járen weer eens vooraan. Tegen het podium geplakt bij Guus. Met pijn in mijn nek van het omhoog kijken. But who cares – we stonden vooraan! Whoohoo! De laatste keer dat ik er echt zo dicht met mijn neus op stond, is denk ik zelfs nog in het Volumia!-tijdperk geweest. Dus zéker meer dan 20 jaar geleden.

Toch voelde ik me gisteren weer even 20. Fangirlen to the max met mijn Concert Sister en enige die “mijn” taal spreekt. Die misschien nog wel hysterischer is dan ik en daardoor het beste (of slechtste?!) in mij naar boven haalt. Want daar waar ik met manlief na afloop van een concert braaf terug wandel naar de auto, sleurt Fabienne me mee naar de artiestenuitgang. Uiteraard wel pas nadat we over de rand van het podium hebben gehangen en een crewlid lief hebben aangekeken voor een setlist. Zo’n stukje (meestal ook nog viezig) papier omrand met duct tape is een soort holy grail. En the next best thing als je weer niet het plectrum te pakken kreeg.

Voor een drankje na afloop hebben we nu geen tijd, want we hebben een missie. Die pijn in mijn nek kwam niet alleen van het omhoog kijken, maar ook van het meesjouwen van mijn ‘boekje’. Geen exemplaar van mijn eigen boek dit keer* maar mijn fotoboekje met eerdere ontmoetingen. Er zitten al twee foto’s met Guus in, waarvan een al vergezeld is van een gesigneerd toegangskaartje van dat betreffende concert. Maar bij die andere foto – van mijn moment tijdens Andre Rieu – zou ik nog graag een handtekening willen. En een nieuwe foto is natuurlijk ook altijd leuk.

Terwijl we staan te blauwbekken en aanschouwen hoe alle apparatuur weer in de vrachtwagen wordt geladen, halen we herinneringen op. Toen we elkaar nog niet kenden maar blijkbaar toch al precies hetzelfde deden. We speak fangirl

Muziek is emotie en het verbindt. Het biedt troost maar brengt ook vreugde. Het doet je voor heel even je zorgen vergeten of beschrijft precies waar jij zelf de woorden niet voor kunt vinden. Ik heb liedjes die me herinneren aan mooie momenten, maar ook liedjes die me door mijn burn out periode hebben gesleept. En als je die dan live hoort, dan raakt dat me dubbel zo hard. Maar vijf minuten later sta ik weer te whoohoo-en en vergeet ik dat ik eigenlijk niet mag springen met mijn bionic ankle.  But live is life. Het is niet simpelweg een avondje uit met leuke muziek, voor mij in ieder geval niet.

De ultieme afsluiter na een fantastisch concert is dan toch die selfie en een handtekening. Maar altijd wel met respect naar de artiest toe. Net zoals ik gaar ben aan het eind van mijn werkdag om 17:30 uur, zijn zij dat om 23:30 uur of soms nog later. En dan kun je wel zeggen “het hoort erbij”, maar tot op zekere hoogte. Als ze echt een signaal uitstralen dat zegt “laat me met rust” – en dat zie je snel genoeg – dan vind ik ook dat je dan moet respecteren. Dan komt er wel weer een ander moment. 

Ik waardeer het dan ook enorm als ze juist die paar minuten tijd maken voor een foto. Helemaal als ze er een file mee creëren op de parkeerplaats, maar zelf even hard mee lachen, gieren brullen met ons hysterisch gedoe. 


Dank je wel voor alles, lieve mensen. Ik wil nog niet naar huis, maar ik heb genoten.

*had ik eigenlijk wel moeten doen want dan had ik hem tenminste en cadeautje kunnen geven. En hij staat er nota bene ook nog zelf in!

Meer Steefproof

I’m a writer, you know!

Joey Tribbiani (uit de serie Friends) had er waarschijnlijk geen last van, dat Imposter Syndrome. Regelmatig verkondigde hij “I’m an actor, you know!”, maar ondertussen

Verder lezen