Wie kent ze niet, die kleine chocolaatjes met hazelnoot in een zilveren papiertje? Of beter gezegd: de hazelnoot omhuld met chocolade. En altijd voorzien van een mooie spreuk. Fortune cookies op z’n Italiaans. Ik heb het natuurlijk over de Baci van Perugina: de kusjes uit Perugia. De hoofdstad van Umbrië is zeker een bezoek waard als je verblijft in het groene hart van Italië. Hoewel ik natuurlijk vooral voor de chocolade kom en iets minder voor het groen.
Op advies van collegabloggers Saskia en Elke van ciaotutti.nl parkeren we bij Pian di Massiano en nemen daar de minimetro naar het centrum van de stad. Een kaartje koop je heel gemakkelijk bij de automaat. Al weet ik natuurlijk weer een Italiaan zonder tanden aan te trekken die me met liefde uitlegt hoe ik dat moet doen. Een enkele rit kost € 1,50 per persoon. Parkeren is overigens gratis. Denk ik tenminste… Ik heb geen automaat of slagboom gezien en tot op heden ook nog geen boete per postduif ontvangen.
Bij eindhalte Pincetto stappen we uit en worden we meteen getrakteerd op een schitterend uitzicht. Ik ben blij dat ik die straatjes omhoog niet te voet hoef te beklimmen. Wat dat betreft is Perugia zeker Steefproof.
Links van ons ligt Citta del cioccolato; het chocolademuseum waar we later op de dag nog een bezoek aan gaan brengen en rechts ligt Ristorante del Sole, waar we straks op aanraden van Elke gaan lunchen.
Maar eerst even een rondje door de stad, voordat de winkels sluiten voor siësta. Uiteraard ben ik weer goed voorbereid op dit bezoek en weet ik precies welke kant ik op moet. Not. De editie van Italië magazine met een uitgebreid artikel over Perugia heb ik thuis laten liggen en de City Walk van Ciao tutti heb ik wel op mijn telefoon staan maar ben compleet afgeleid door chocoladewinkels op letterlijk elke hoek van de straat. Ik moet er eentje binnen. Maar dat het een onbegonnen missie is om iets mee naar huis te nemen weet ik ook wel.
Ik word hartelijk begroet. Italiaans praten is leuk, tot ze terug praten en ik niet weet wat ik moet antwoorden. Toch maar weer overschakelen op Inglese en eindeloos proeven van alle heerlijk geurende chocolade. En met mijn half Italiaans half Engelse geklets, weet ik ook nog een kortingscode voor de toegang tot het museum los te peuteren.
Dat is overigens de perfecte manier om de siësta door te brengen. Eerst lekker lunchen met mooi uitzicht en dan de koele airco van het museum in. Saskia schreef er een uitgebreide blog over:
https://ciaotutti.nl/reizen-door-italie/umbrie/citta-del-cioccolato-museum-vol-chocolade-perugia
Bij binnenkomst krijgen we ons eerste chocolaatje van de middag. Ik vind het nu al een leuk museum. Al helemaal als ik daarna het woord “chocolade” in het Limburgs (oké, Mestreechs was nog beter geweest) terugvind tussen all the languages of the world.
Ik ben niet zo iemand die in een museum braaf alle bordjes gaat lezen. Ik kijk vooral veel om me heen, maak foto’s waar het mag (content baby, content!) en loop nog wel eens een keer terug omdat dat ene plekje toch een leuke foto kan opleveren. Zodoende ben ik mijn mannen met regelmaat kwijt. Of zou dat komen omdat ze geen zin hebben om deel uit te maken van de content creatie…? Het moderne en interactieve museum levert in ieder geval genoeg inspiratie op en met regelmaat krijg je chocolaatjes aangeboden. Dat noem ik een Steefproof museum!
Je kunt er zelfs (tegen meerprijs) je eigen chocoladereep produceren! Doen we niet, want die zal de terugreis waarschijnlijk niet overleven. En wie weet dacht Stefano daar hetzelfde over… Of het zou het een verkeerd gespelde Stefanie of Stefania zijn geweest?
In de shop is keuze wederom reuze, maar ik laat het toch maar voor wat het is. Ik koop zelfs geen notitieboek maar houd het bij een ijsje – een Bacio cornetto – in het Choco cafe voordat we de minimetro terug nemen naar de parkeerplaats. Zowel de shop als het cafe zijn trouwens ook toegankelijk zonder museumbezoek.
Gelukkig staat onze auto er nog als we terugkomen op de parkeerplaats. Ideale oplossing dit als je het mij vraagt. Perugia is dus zeker Steefproof en ik wil nog wel een keer terug. Al is het om dan de voorbereide, culturele route te doen.
PS: de foto bovenaan deze blog is gemaakt in Spello, niet in Perugia. But you got my point
