Een indrukwekkend, duister verhaal. Met af en toe een vrolijke noot, een vleugje romantiek en een verrassende plottwist!
Nog voordat vorig jaar de abonnementsverkoop van start ging, had ik al kaarten gekocht voor de voorstelling Bokkenrijders. Op dat moment had ik nog totaal geen idee waar het over zou gaan, maar dat het een spektakel in de open lucht zou worden, dat stond vast. Sindsdien heb ik alles wat er in de media verscheen op de voet gevolgd, gelezen en verzameld. Research. Al zou je het bijna fangirlwaardig kunnen noemen.
Het is dan ook een cadeautje dat ik bij de premiere op woensdag 3 juni aanwezig mag zijn. Hoe vaak krijg je nou de kans om aan de rode loper te staan?! Ik heb zo mijn best gedaan op mijn outfit, mijn make-up is helemaal on fleek, maar iedereen ziet alleen mijn vreselijke ANWB-jas want de regen komt met bakken uit de lucht. Zo erg dat ik er maar een poncho overheen gooi, om straks tijdens de voorstelling – als het droog is! – niet met een doorweekte jas te zitten. Ik hoop maar dat ik zelf niet teveel op beeld van anderen kom, terwijl ik plaatjes sta te schieten van alle bekende Nederlanders en Limburgers die er uiteraard wel uitzien om door een ringetje te halen. Nandi van Beurden zelfs op torenhoge hakken en blote benen! Ik krijg het al koud als ik naar haar kijk.
“Sommige mensen zijn wel op hun chicst he” hoor ik later in de rij bij de WC’s naast me. Het contrast kan niet groter, want die bevinden zich in van die mobiele units. Heel logisch, die heb je ook nodig bij een show in een stadion en ik ben al lang blij dat het geen Dixie’s zijn. Maar door het slechte weer is mijn grootste uitdaging vooral om niet uit te glijden en ook weer uit mijn hokje te komen zonder ‘op mijn chicst’ op mijn bek te gaan. Met mijn bionic ankle nog niet zo 1-2-3 geregeld, maar een mevrouw die mij ziet bedenken hoe ik niet ga stunten, schiet me te hulp.
Genoeg over de randvoorwaarden, door naar de hoofdact. Gouden tip van Steef: ga op tijd naar jouw juiste ingang voor de tribune, want het is even een klim en de show begint hoe dan ook stipt om 21:00 uur. Ongeacht of iedereen op zijn plek zit of niet. Ik had niet direct door dat we al begonnen waren, omdat overal om me heen nog mensen op zoek waren naar hun plek.
Maar al snel zit ik er helemaal in. Een stukje uit de synopsis, die ook terug te vinden is in het programmaboek:
Limburg, 1772. De bokkenrijders plegen een gewelddadige overval op de abdij. De schout pakt de jonge Catharina op en zweert een einde te maken aan de bende. Hij zet alles op alles om hun mysterieuze leider, de Zwarte Kapitein, te ontmaskeren. Hij laat Catharina net zo lang martelen door de beul tot ze bekent een bokkenrijder te zijn. Ze begint te vertellen en neemt ons mee terug in de tijd…
De schout vind ik maar een enge man die ik niet graag in het donker tegen zou komen. Hij vormt een team samen met de beul, die ondanks de gruwelijke dingen die hij doet, wel lachwekkend is met zijn accent. Hij heeft plezier in zijn werk en zegt nog net niet “awwoer niet”.
Op het moment dat Milan en Buddy – alias Dr. Kirchhoffs en Alewijn Verbruggen, op hun paard de arena betreden, wil je (lees: ik) meteen in een whoohooo schieten. Maar dit is alles behalve een whoohooo voorstelling. Geen feelgood waarbij je stilletjes mee zit te swingen op je stoel. Maar een verhaal dat je naar de keel grijpt. Alle liedjes voel je tot in je ijskoude dikke teen en van begin tot eind leef je mee met Anna, gespeeld door Suzan Seegers. Een oersterke vrouw die vecht voor haar gezin.
“Als vrouwen net zoveel kansen kregen als mannen,
dan zag de wereld er heel anders uit.”
Anna heeft drie dochters: Catharina, Johanna en Maria. Haar jongste dochter is overleden door de honger en nadat ze ook haar man verliest, doet ze er alles aan om de voorkomen dat ze haar andere kinderen ook nog kwijt raakt. Ze gaat tot het uiterste, en dat kun je haar niet kwalijk nemen. Neem maar tissues mee, want aan het eind zingt ze een nummer dat niemand onberoerd laat.
Deze productie is een samenwerking tussen Toneelgroep Maastricht en het Mestreechs Volleks Tejater. Ik zie dan ook veel bekende gezichten voorbij komen tussen de figuranten maar natuurlijk ook in de cast. Zo speelt Eric Jaspers, u kent ‘m wel, Sjele Willem, die Anna ertoe aanzet om zich aan te sluiten bij de bokkenrijders. Ook voor hem loopt het niet goed af, als hij acht meter boven het podium bungelt.
Dat podium vult de hele breedte van het voetbalstadion en is immens. Het bevat een draaischijf en een aparte ‘paardenbak’. Paarden in een musical? Nog nooit gezien, maar hier kan het! En ondanks dat ik een panische angst heb voor alles wat meer dan twee benen heeft, ben ik geen seconde bang geweest dat er eentje op hol zou slaan en de tribune op zou rennen. De grootte van het decor komt volledig tot zijn recht tijdens massascènes waar zo’n tachtig figuranten aan meedoen. En toch voelt het ook intiem genoeg voor de scènes tussen Anna en haar dochters.
Zelfs al heb je de foto’s gezien, dan nog is het gevoel van deze productie in het stadion bijna niet te beschrijven. Regisseurs Servé Hermans en Peter Noten hebben echt iets bijzonders neergezet; zo overweldigend en indrukwekkend. Ook de special effects met vuur en natuurlijk niet te vergeten de drones. Helaas hebben we tijdens de première vanwege de weersomstandigheden niet de volledige droneshow kunnen zien en daarom ben ik extra blij dat ik nog een keer van dit spektakel mag gaan genieten.
Voor grote shows en stadionconcerten reis ik vaak stad en (binnen- en buiten-)land af. Hoe sjiek is het dan dat dit onze stad, us Mestreech, plaatsvindt. Waar ik gewoon op de fiets naartoe kan. Nou ja, bij wijze van spreken dan he, niet overdrijven 😉
Als je nog geen kaarten hebt, regel die dan snel. Er zijn nog drie extra voorstellingen aangekondigd, maar daarna is het echt klaar. Check www.bokkenrijders.nl voor alle info, speeldata en tickets. En euh… stay tuned. Want binnenkort heb ik nog iets bijzonders in petto.
