Van sommige artiesten krijg ik nooit genoeg. Ik noem geen namen, but you can Take That from me. Bij anderen moet ik juist opletten dat ik ze niet te vaak zie. Uiteindelijk is vooral mijn creditcard die beslist of ik weer een ticket koop of niet. Maar als je ze dan wint (via je moeder), dan is het natuurlijk een kans die je niet kunt laten schieten. En zo zat ik gisteren weer eens op rij 1.
Dit jaar vierden The Streamers namelijk hun vijfjarig jubileum in de Ziggo Dome en speciaal voor winnaars van de Postcode Loterij was er een zondagmiddagshow. Wie?? Laat me even je geheugen opfrissen.
In 2021 (in coronatijd) ontstaan als een gelegenheidsformatie die optredens gaf zonder publiek maar waar je online bij kon zijn; streamen dus. Van Carré Amsterdam tot de Efteling. En uiteindelijk in 2022 in het Olympisch Stadion in Amsterdam mét publiek. Een jaar later in het Gelredome waren we erbij.
Het leuke aan dit soort shows vind ik de chemie tussen de artiesten onderling, al zijn ze niet allemaal – noch hun muziek – Steefproof 😉 Dus na één keer live, vond ik het eigenlijk wel goed. Mede omdat de formatie bleef groeien met jongere artiesten die ik niet goed genoeg ken. Geef mij de oude garde maar; Guus Meeuwis (forever een zwak voor Guus), Acda en De Munnik, Nick en Simon die nu geen duo meer zijn en Roel van Velzen.
Maar goed, m’n moeder wint dus kaarten en ik kan de verleiding niet weerstaan. Een middagshow durf ik wel aan in mijn eentje. Het betekent wel vroeg opstaan op zondag want uiteraard rijdt er weer geen rechtstreekse trein van Maastricht naar Amsterdam in het weekend. Dus via Breda en Schiphol, waar ik mijn Thatter Sister Mandy tref, gaan we Per Spoor (kendeng kedeng) en met een Starbucksje naar de Ziggo Dome. Uiteraard in gepaste kledij… whahahahaha.
Het eerste wat me opvalt bij deze show is de timide houding van het publiek. Nu spring ik ook niet meteen van mijn stoel, maar zodra de eerste noten klinken dan ligt een “whoohooo” toch op het puntje van m’n tong. Maar er wordt nog niet eens geklapt dus ik houd me in. Hmm… beetje jammer. Dat duurt zo zeker het eerste half uur tot drie kwartier dus we besluiten om even een iets te eten en te drinken te gaan halen.
Zul je net zien dat Guus dan begint te spelen. Damn! We gaan dus snel terug, maar dan zijn onze plaatsen opeens bezet. Excuse me?! Deze mensen hebben duidelijk nog nooit gehoord van de concertetiquette…
Het podium staat midden op de vloer en is verdeeld in verschillende vakken waarover de artiesten in het rond rennen, springen en dansen. Ter hoogte van de eerste ring is er ook nog een kleine zwevende B-stage. Jammer dat we net een vak te ver daar van af zitten haha. The FOMS is real!
De verbinding van de mainstage naar de B-stage gaat met een zwevende brug. Sanne Hans en Nick Schilder brengen daarop Someone you loved van Lewis Capaldi ten gehore. Oh shit, hier had ik niet op gerekend…
De boomers om me heen maken volop filmpjes met hun telefoon in de flipcase maar zelfs als Guus Mag ik dansen zingt, blijft iedereen zitten. Aargh mijn voeten jeuken! En mijn foto’s zijn allemaal zo wazig als de pest omdat ik zit te wiebelen op mijn stoel en mijn telefoon niet stil kan houden. In een ander vak zie ik serieus sommige mensen boos naar anderen reageren als ze gaan staan. Daar hebben ze schermen voor opgehangen, lieve mensen.
Aan het eind kan het me echter niks meer schelen en spring ik van mijn stoel zodra hij Dondert inzet. Daar kan toch geen mens op blijven zitten?! Volgens mij zijn ze mijn gewhoohooo ook niet gewend, maar ze zijn bijna van me af. Sky full of stars van Coldplay maakt het feest compleet met gekleurde confetti en daarna nog Hey Jude (na na na) op de piano… I LOVE IT. Hier kwam ik voor.
De drukte, een draak van een treinreis (“Waarom doe ik dit??”) en een perimenopausale blaas (“Ik moet alweer piesen, Men”) neem ik dan maar op de koop toe. Want als ik Guus dan weer zie… 😉
